Osoby ubiegające się o zwrot kosztów przejazdu mogą z niego skorzystać pod warunkiem, że podejmą zatrudnienie lub inną pracę zarobkową na podstawie skierowania z urzędu pracy lub agencji zatrudnienia, a ich wynagrodzenie nie przekroczy 200% minimalnego wynagrodzenia.
Zwrot kosztów zakwaterowania jest dostępny, gdy pracownik zamieszkuje w miejscu oddalonym od miejsca pracy, a czas dojazdu do pracy przekracza 3 godziny dziennie. Warunkiem jest posiadanie skierowania z PUP, umowy ze starostą lub skierowania z agencji zatrudnienia.
Podobnie jak w przypadku kosztów przejazdu, wynagrodzenie osoby ubiegającej się o zwrot nie może przekraczać 200% minimalnego wynagrodzenia.
Zarówno zwrot kosztów przejazdu, jak i zakwaterowania przysługuje maksymalnie przez 12 miesięcy.
Zwrot kosztów dojazdu przysługuje w przypadku podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, udziału w formie pomocy określonej w ustawie na podstawie skierowania urzędu pracy lub agencji zatrudnienia. Dotyczy to również sytuacji zawarcia przez agencję umowy ze starostą o doprowadzenie bezrobotnego do podjęcia zatrudnienia.
Sprawa dotyczyła kobiety, która ubiegała się o zwrot kosztów dojazdu na staż w publicznej szkole podstawowej. Kobieta przedłożyła rozliczenie poniesionych kosztów przejazdu, dołączając faktury za paliwo.
Urząd odpowiedział kobiecie, że przyznano jej dofinansowanie w wysokości 90% kosztów. Zwrot przejazdu naliczono zgodnie z obowiązującym zarządzeniem dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w sprawie zwrotu kosztów za dojazdy osób bezrobotnych.
Z zarządzenia wynikało, że w przypadku biletów jednorazowych, zwrot kosztów dojazdu przysługuje za dni, w których osoba ubiegająca się o refundację faktycznie odbywała staż, przygotowanie zawodowe, uczestniczyła w szkoleniu lub świadczyła pracę. W przypadku biletu miesięcznego, zwrot kosztów dojazdu przysługuje po przedstawieniu oryginału biletu miesięcznego, potwierdzenia zakupu biletu w formie faktury paragonu itp. za dni świadczenia pracy/odbywania stażu lub przygotowania zawodowego.
W wyjątkowych przypadkach, gdy uprawnieni do zwrotu kosztów przejazdu ze względu na miejsce zamieszkania lub godziny pracy, odbywania stażu, przygotowania zawodowego nie posiadają możliwości dogodnego dojazdu środkami komunikacji publicznej i prywatnej, dojeżdżają środkiem transportu własnym lub użyczonym. Wtedy wysokość zwrotu kosztów przejazdu nastąpi w wysokości 90% ceny biletu miesięcznego oferowanego przez przewoźnika komunikacji publicznej lub prywatnej na danej trasie, po przedstawieniu ksero dowodu rejestracyjnego pojazdu, prawa jazdy oraz umowy użyczenia (w przypadku pojazdu użyczonego). Należy również przedstawić fakturę VAT za zakup paliwa.
Urząd poinformował, że wprowadzono metodologię obliczania zwrotu kwoty z tytułu poniesionych kosztów dojazdu. Cena biletu miesięcznego oferowanego przez przewoźnika komunikacji publicznej lub prywatnej na danej trasie dzielona jest przez 30 (średnia liczba dni w miesiącu) razy liczba faktycznych dni dojazdu do miejsca odbywania stażu i z powrotem razy 90%.
Koszt biletu miesięcznego na trasie w przedziale 10-12 km wynosił 179 zł. W związku z tym zwrot kosztów dojazdu do miejsca odbywania stażu i z powrotem przedstawiał się następująco: 179 (cena biletu) : 30 (średnia liczba dni w miesiącu) x 10 (liczba faktycznych dni dojazdu potwierdzonych na liście) x 90% = 53,70 zł.
Urząd stwierdził, że kobieta w rozliczeniu wpisała kwotę 205,78 zł, a ponieważ koszt faktyczny jest wyższy aniżeli koszt biletu miesięcznego, pod uwagę został wzięty koszt biletu miesięcznego.
Kobieta odwołała się do wojewody, twierdząc, że koszty powinny być rozliczone zgodnie z wnioskiem lub stosownie do ogólnie stosowanych zasad za kilometr przebiegu.
Wojewoda potwierdził właściwe zastosowanie przepisów prawa przez organ I instancji i utrzymał decyzję w mocy. Zaznaczył, iż opracowanie dodatkowych wewnętrznych kryteriów udzielenia pomocy finansowej w sytuacji, gdy nie jest to wsparcie obligatoryjne, jest zasadne z uwagi na konieczność równego traktowania wszystkich osób bezrobotnych wnioskujących o dofinansowanie.
Wojewoda podkreślił, że zastosowanie wewnętrznie ustalonych przepisów dotyczących zwrotu kosztów dojazdu do miejsca aktywizacji zawodowej w przypadku dojazdu własnym środkiem transportu jest zasadne z tego względu, że wnioskodawca nie ma możliwości uprawdopodobnienia, że dokument zakupu paliwa dotyczy wyłącznie kosztów dojazdu do miejsca odbywania stażu. Bez ustalonej metodologii rozliczania kosztów dojazdu, starosta nie miałby możliwości racjonalnego ustosunkowania się do wniosku o zwrot kosztów dojazdu.
Sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
WSA 28 czerwca 2018 r. nie podzielił argumentów wojewody i uchylił obie decyzje w sprawie. Sąd orzekł, że posłużenie się przez organy zarządzeniem dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w sprawie zwrotu kosztów za dojazdy osób bezrobotnych, jako wiążącym aktem prawnym nie miało żadnego umocowania w obowiązujących przepisach prawnych.
Ustawodawca nie uzależnia zwrotu kosztów przejazdu od rodzaju środków transportu. Oznacza to, iż mogą być zwracane zarówno koszty przejazdu środkami transportu komunikacji zbiorowej, jak i środkami transportu prywatnego.
Dalej sąd wyjaśnił, iż wbrew stanowisku wojewody możliwe jest skontrolowanie, czy wysokość wydatków poniesionych na paliwo wynikająca z przedłożonych faktur jest adekwatna do odległości, jaką bezrobotna musiała pokonać w związku z koniecznością dojazdu do miejsca odbywania stażu.
Staż z urzędu pracy – dlaczego przynosi korzyść i pracodawcy, i uczestnikowi stażu?
Tabela porównująca koszty przejazdu według różnych metod rozliczenia:
| Metoda rozliczenia | Koszt (zł) |
|---|---|
| Faktury za paliwo (wnioskowana kwota) | 205,78 |
| Zwrot według ceny biletu miesięcznego (90%) | 53,70 |
tags: #regulamin #zwrotu #kosztow #przejazdu #na #staz