Pełnienie funkcji sekretarza w jednostkach samorządu terytorialnego (JST) zostało przez ustawodawcę objęte wyższymi standardami w zakresie wymagań wobec kandydatów, ale także sporymi ograniczeniami. Dlatego warto przyjrzeć się wybranym aspektom mającym istotne znaczenie nie tylko w procesie zatrudniania na stanowisku sekretarza, ale przede wszystkim w trakcie pełnienia tej funkcji. Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 530; dalej: ustawa) jest pragmatyką służbową pracowników samorządowych. Reguluje ona nie tylko wymogi stawiane osobom ubiegającym się o zatrudnienie na stanowiskach urzędniczych (zwykłych), ale także szczególne wymagania dotyczące kandydatów na wysokie stanowiska kierownicze. Z pewnością tym ostatnim jest stanowisko sekretarza gminy, powiatu czy województwa.
Podstawowe Wymagania Kwalifikacyjne
Podstawowe wymagania stawiane kandydatom na pracowników samorządowych na stanowisku urzędniczym, a więc dotyczące również sekretarza, ustawodawca zawarł w art. 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, pracownikiem samorządowym może być osoba, która:
- jest obywatelem polskim, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2 i 3;
- ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych;
- posiada kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy na określonym stanowisku;
- nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;
- cieszy się nieposzlakowaną opinią.
Odnośnie do stanowiska sekretarza mamy jednak do czynienia również z wymaganiami szerszymi. Mianowicie, sekretarz musi również spełniać wymagania w zakresie wykształcenia.
Wymagania Dotyczące Wykształcenia i Stażu Pracy
Trzeba tu pamiętać o zapisach art. 6 ust. 4 pkt 2 ustawy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1960), zgodnie z którymi sekretarz gminy, powiatu czy województwa musi mieć wykształcenie wyższe. Przez wykształcenie wyższe należy rozumieć ukończenie studiów potwierdzone dyplomem, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2023 r. poz. 742 i 1088), w zakresie umożliwiającym wykonywanie zadań na stanowisku, a w odniesieniu do stanowisk urzędniczych i kierowniczych stanowisk urzędniczych - a więc też sekretarza - stosownie do opisu stanowiska.
Jak stanowi przywołany przepis ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce, dyplomem będzie dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku i profilu potwierdzający wykształcenie wyższe oraz tytuł zawodowy:
- licencjata, inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym samym poziomie - w przypadku studiów pierwszego stopnia;
- magistra, magistra inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym samym poziomie - w przypadku studiów drugiego stopnia i jednolitych studiów magisterskich.
Kolejnym wymogiem jest posiadanie minimalnego stażu pracy. W myśl art. 5 ust. 2 ustawy, odmiennie niż w przypadku innych stanowisk kierowniczych, ustawodawca uznał za zasadne zwiększenie jego wymiaru minimalnego. Tym samym zamiast 3 lat ogólnego stażu pracy osoba obejmująca stanowisko sekretarza powinna się legitymować:
- co najmniej czteroletnim stażem pracy na stanowisku urzędniczym w jednostkach, o których mowa w art. 2, w tym co najmniej dwuletnim stażem pracy na kierowniczym stanowisku urzędniczym w tych jednostkach lub
- co najmniej czteroletnim stażem pracy na stanowisku urzędniczym w jednostkach, o których mowa w art. 2, oraz co najmniej dwuletnim stażem pracy na kierowniczym stanowisku urzędniczym w innych jednostkach sektora finansów publicznych.
Warto zauważyć, że staż pracy takiej osoby, wymagany ustawą, nie dotyczy ogólnego stażu pracy, ale zrealizowanego w urzędach gminy, starostwie, urzędzie wojewódzkim, biurach (ich odpowiednikach) związków JST oraz samorządowych zakładach budżetowych utworzonych przez te związki czy też biurach (ich odpowiednikach) jednostek administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego; w tym również innych jednostkach sektora finansów publicznych.
Nieposzlakowana Opinia i Jej Znaczenie
Wymóg stawiany przez ustawodawcę wobec pracowników samorządowych, w tym sekretarza, odnoszący się do „nieposzlakowanej opinii” może budzić wątpliwości interpretacyjne z uwagi na charakter tego zwrotu. Bez wątpienia stanowi on klauzulę generalną (zwrot niedookreślony), a zatem zwrot odsyłający poza system prawny, do okoliczności mających znaczenie ocenne. Dodatkowo nieposzlakowana opinia jest przesłanką zatrudnienia pracownika samorządowego na stanowisku urzędniczym. Nieposiadanie tej cechy (jej utrata, inaczej mówiąc, niecieszenie się nieposzlakowaną opinią) jest kwalifikowane jako prawna przeszkoda w tym zatrudnieniu, a w przypadkach sporu sądowego zwolnionego pracownika oznacza nawet niemożność przywrócenia do pracy w rozumieniu art. 45 § 2 Kodeksu pracy.
W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że nieposzlakowana opinia dotyczy w większej mierze zachowań pracownika samorządowego w samej pracy, choć nie można w tym kontekście bagatelizować znaczenia zachowań poza pracą, poza pełnieniem danej funkcji urzędniczej. Ocena nieposzlakowanej opinii w stosunku do konkretnej osoby zazwyczaj odbywa się poprzez analizę czy postawa, jaką prezentuje, umożliwia przypisanie jej takich cech, jak np. uczciwość, rzetelność, odpowiedzialność za czyny i słowa, otwartość w stosunku do innych ludzi, skromność i umiarkowanie w życiu codziennym, umiejętności godnego zachowania się w różnych sytuacjach, spolegliwość, uczciwość w życiu prywatnym i rodzinnym.
Warto zauważyć, że ustawa jednoznacznie rozróżnia wymóg niekaralności za przestępstwo umyślne od wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii. Z art. 6 ust. 3 ustawy wynika bowiem, że można „nie cieszyć się nieposzlakowaną opinią”, mimo że nie doszło do skazania za przestępstwo umyślne.
Jako przykłady zachowań uznanych za powodujące utratę „nieposzlakowanej opinii” można wskazać:
- znieważenie w stanie nietrzeźwości funkcjonariusza policji słowami powszechnie uznanymi za obelżywe (wyrok SN z 5 czerwca 2012 r., II PK 263/11);
- nieuzasadnione pomówienie przełożonego (wyrok SN z 28 sierpnia 2013 r., I PK 59/13);
- prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne w sprawie mogącej rzutować na opinię pracownika (wyrok SN z 16 października 2009 r., I PK 85/09);
- popełnienie wykroczenia przez osobę, wobec której wymaga się określonej postawy (wyrok SN z dnia 28 października 2009 r., I PK 95/09).
Skazanie Prawomocnym Wyrokiem i Jego Konsekwencje
Pragmatyka służbowa pracowników samorządowych, oprócz określenia wymogu przy zatrudnianiu w postaci braku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe (niespełnienie tej przesłanki stanowi przeszkodę w nawiązaniu stosunku pracy), zawiera również rozwiązanie dotyczące stanu faktycznego następującego już po zatrudnieniu. Na podstawie art. 6a ustawy, w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, właściwy organ JST rozwiązuje z sekretarzem gminy, powiatu lub województwa umowę o pracę za wypowiedzeniem najpóźniej po upływie miesiąca od dnia, w którym uzyskał informację o fakcie prawomocnego skazania.
Przytoczony przepis art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych został dodany do ustawy na mocy art. 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 645). Tym samym, w sytuacji skazania sekretarza prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, po stronie kierownika urzędu, starostwa, a więc wójta (burmistrza, prezydenta), starosty czy też marszałka województwa powstaje obowiązek rozwiązania z nim umowy o pracę. Wskazane w przepisie podmioty nie mogą pozostać bezczynne wobec prawomocnego skazania sekretarza. Z analizy tego przepisu wynika, że ustawodawca zobligował pracodawcę do wypowiedzenia umowy o pracę sekretarzowi, nie pozostawiając mu żadnego luzu decyzyjnego. Wprost wskazał, że „rozwiązuje z nim umowę o pracę”. Zatem w tym zakresie decyzyjność pracodawcy - wójta (burmistrza, prezydenta), starosty czy marszałka województwa - została bezwzględnie ograniczona.
W powołanym przepisie ustalony został termin na rozwiązanie stosunku pracy z sekretarzem. Wynosi on jeden miesiąc (nie dłużej), a należy liczyć go od daty, w której podmiot wykonujący w imieniu pracodawcy samorządowego czynności z zakresu prawa pracy dowiedział się o fakcie prawomocnego skazania. Jak podkreśla się w literaturze, ustalony w tym przepisie termin nie jest regulacją analogiczną do art. 52 § 2 Kodeksu pracy, zgodnie z którym rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Termin określony w art. 52 § 3 KP zalicza się do terminów zawitych, których upływ definitywnie pozbawia podmiot uprawnień wynikających z przepisów. Termin określony w art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych nie jest terminem zawitym.
Podobne stanowisko zajął Sąd Okręgowy w Łodzi w wyroku z 21 kwietnia 2017 r. (VIII Pa 38/17): „Zdaniem Sądu Okręgowego - co nie było w apelacji kwestionowane przez stronę powodową - nie jest możliwe uznanie terminu określonego w dyspozycji art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych jako terminu zawitego prawa materialnego. Tak więc brak było podstaw do przyjęcia, że złożone wypowiedzenie umowy o pracę było dotknięte wadami formalnymi w zakresie dochowania przez pracodawcę terminu do złożenia oświadczenia o zakończeniu stosunku pracy”.
Tym samym upływ tego terminu nie powoduje sytuacji, w której osoba pełniąca funkcję sekretarza zgodnie z prawem może nadal zajmować swoje stanowisko. W takich przypadkach nie tylko sam wójt, burmistrz, prezydent (starosta, marszałek) nadal mogą i powinni podjąć decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę, ale co istotne, aktualizuje się dodatkowo kompetencja wojewody jako organu nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie bowiem z art. 98a ustawy o samorządzie gminnym (art. 85a ustawy o samorządzie powiatowym, art. 86a ustawy o samorządzie województwa), jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 6a ustawy, nie rozwiązuje umowy o pracę z sekretarzem, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. Następnie w razie bezskutecznego upływu tego terminu, wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze rozwiązujące umowę o pracę.
Trzeba także odnotować, że art. 98a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym (analogiczne rozwiązanie zawierają pozostałe ustawy ustrojowe) zawiera uprawnienie do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na wydane przez wojewodę zarządzenie zastępcze. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia zarządzenia zastępczego za pośrednictwem wojewody, który je wydał.
Porozumienie stron. Jak bezpiecznie rozwiązać umowę o pracę?
Ograniczenia w Prowadzeniu Działalności Gospodarczej
W zakresie ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej przez sekretarza nie można zapomnieć o przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz.U. z 2022 r. poz. 1110, ze zm.). Ustawa ta określa ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej przez osoby zajmujące kierownicze stanowiska państwowe w rozumieniu przepisów o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe. Zgodnie z art. 2 pkt 6b oraz art. 4 wskazanej ustawy, sekretarz gminy, powiatu, województwa, w okresie zajmowania stanowiska nie może:
- być członkiem zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółek prawa handlowego lub likwidatorami tych spółek, a także być pełnomocnikami wspólnika, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników (Dz.U. z 2022 r. poz. 318);
- być syndykiem lub zastępcą syndyka w postępowaniu upadłościowym lub nadzorcą lub zarządcą w postępowaniu restrukturyzacyjnym;
- być zatrudnionym lub wykonywać innych zajęć w spółkach prawa handlowego, które mogłyby wywołać podejrzenie o ich stronniczość lub interesowność;
- być członkiem zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółdzielni, z wyjątkiem rad nadzorczych spółdzielni mieszkaniowych;
- być członkiem zarządów fundacji prowadzących działalność gospodarczą;
- posiadać w spółkach prawa handlowego więcej niż 10 proc. akcji lub udziały przedstawiające więcej niż 10 proc. kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek;
- prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności - nie dotyczy to działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, w formie i zakresie gospodarstwa rodzinnego, a także pełnienia funkcji członka zarządu na podstawie umowy o świadczenie usług zarządzania, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1907).
Nie oznacza to jednak całkowitego zakazu wykonywania wymienionych aktywności przez osobę zatrudnioną na stanowisku sekretarza. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 opisywanej tutaj ustawy, zakaz zajmowania stanowisk w organach spółek nie dotyczy tych osób, o ile zostały wskazane przez:
- Skarb Państwa,
- inne państwowe osoby prawne,
- spółki z udziałem Skarbu Państwa,
- jednostki samorządu terytorialnego,
- ich związki lub inne osoby prawne jednostek samorządu terytorialnego lub
- związek metropolitalny.
Osoby te nie mogą zostać wskazane do więcej niż dwóch spółek prawa handlowego z udziałem podmiotów wskazujących te osoby. Zatem w przypadku zakazu odnoszącego się do bycia członkiem zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółek prawa handlowego lub likwidatorem tych spółek, a także bycia pełnomocnikiem wspólnika, sekretarz przy spełnieniu wymogów opisywanej ustawy może bez naruszenia przepisów prawa łączyć stanowisko sekretarza z aktywnością gospodarczą w tym zakresie. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że ustawa wobec innych zakazów wymienionych w art. 4 nie zawiera jakichkolwiek wyłączeń.
Z kolei konsekwencją naruszenia przez sekretarza zakazów wymienionych w art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, jest obowiązek leżący po stronie wójta, burmistrza, prezydenta (starosty, marszałka) rozwiązania umowy o pracę, najpóźniej po upływie miesiąca od dnia, w którym uzyskał informację o przyczynie rozwiązania umowy o pracę (art. 5 ust. 2). Rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie jest równoznaczne z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.
Procedura Zatrudnienia i Konsekwencje Naruszeń
Generalnie na podstawie ustawy o pracownikach samorządowych zatrudnianie pracowników samorządowych, w tym sekretarza gminy, powinno odbywać się w drodze konkursu. Jednak w sytuacji opisanej w pytaniu mamy odmienną sytuację. Mianowicie zachodzi tutaj regulacja z art. 53 Kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia m.in., gdy niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową. Gdy jednak taki pracownik zgłosi chęć ponownego zatrudnienia w ciągu 6 miesięcy od ustania stosunku pracy, wówczas pracodawca ma obowiązek go zatrudnić.
Na takie rozwiązanie wskazuje także Sąd Najwyższy. W wyroku z 21 marca 2019 r. Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. II PK 248/17) czytamy, że: „Pracownik zgłaszający powrót do pracy w trybie art. 53 § 5 KP nie może być traktowany na równi z innymi osobami ubiegającymi się o zatrudnienie i nie można wobec niego stosować tych samych kryteriów naboru. Jeśli zatem w spornym okresie pracodawca dysponował chociaż jednym wolnym stanowiskiem, na którym pracownik mógłby wykonywać pracę z uwagi na swoje kwalifikacje zawodowe, to znaczy - że pracodawca miał możliwość sprostania obowiązkowi ciążącemu na nim z mocy art. 53 § 5 KP”.
Jeśli osoba, która była zatrudniona na stanowisku sekretarza powiatu, zgłasza staroście, jako nawiązującemu i rozwiązującemu stosunek pracy z takim pracownikiem - zamiar powrotu do pracy w trybie art. 53 § 5 KP niezwłocznie po rozwiązaniu stosunku pracy z powodu wyczerpania okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, a przed wszczęciem przez pracodawcę procedury konkursowej na stanowisko sekretarza powiatu z mocy art. 11 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych.
Obsadzenie stanowiska sekretarza na podstawie awansu zawodowego narusza przepisy ustawy o pracownikach samorządowych - wynika z wyjaśnień Regionalnej Izby Obrachunkowej w Szczecinie. Aby prawidłowo zatrudnić sekretarza, należy przeprowadzić procedurę konkursową. Regionalna Izba Obrachunkowa w Szczecinie podczas kompleksowej kontroli gospodarki finansowej gminy Dygowo zwróciła uwagę na naruszenie przepisów związanych z zatrudnieniem sekretarza gminy. Wójt Gminy Dygowo zgłosił zastrzeżenia do wniosków pokontrolnych dotyczących nieprawidłowości zatrudnienia sekretarza w drodze awansu zawodowego. W piśmie skierowanym do RIO w Szczecinie wskazał, że jedynym zasadniczym ograniczeniem w obsadzaniu stanowiska sekretarza jest zakaz powierzania obowiązków i czasowego delegowania innego pracownika na to stanowisko. RIO w Szczecinie nie zgodziła się z argumentacją wójta i wyjaśniła, że zatrudnienie sekretarza gminy bez przeprowadzenia procedury konkursowej jest niezgodne z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1a ustawy.
„Stanowisko Sekretarza zostało szczególnie wyodrębnione w ustawie, gdyż jest to jedno z najwyższych stanowisk urzędniczych. Literalne brzmienie art. 5 ust. 1a cytowanej ustawy nie pozostawia wątpliwości, iż wolne stanowisko Sekretarza obsadza się w drodze naboru kandydatów, zaś art. 11 ust. 1 wskazuje, iż nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym na kierownicze stanowiska urzędnicze, jest otwarty i konkurencyjny. Według RIO uznanie za prawidłowe zatrudnienie sekretarza w drodze awansu zawodowego prowadziłoby do zaakceptowania, „niedopuszczalnej zdaniem Kolegium Izby, na gruncie cyt. przepisów, możliwości omijania obowiązku przeprowadzania procedury konkursowej na stanowisko sekretarza, wynikającego z art. 11 ust. 1 ustawy”. W tym zakresie RIO powołała się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2019 r. (sygn. akt II PK 248/17), który orzekł, że „stanowisko sekretarza powiatu (gminy, województwa) jest zaliczane do stanowisk umiejscowionych najwyżej w hierarchii stanowisk urzędniczych. Przepisy ustawy o pracownikach samorządowych w sposób szczegółowy określają zasady naboru na to stanowisko (art. 11-16) i warunki, jakie musi spełniać kandydat (art. 5-6). W przywołanej przez RIO ocenie Sądu Najwyższego, z unormowań ustawy o pracownikach samorządowych wynika, że od 1 września 2013 r. zatrudnienie osoby na stanowisku sekretarza danej jednostki samorządu mogło nastąpić tylko po przeprowadzeniu konkursu.
Wójt Kamieńca (woj. wielkopolskie), który w ramach oszczędności zlikwidował w swoim urzędzie stanowisko sekretarza, a jego zadania powierzył swojemu zastępcy, musiał je na nowo przywrócić po interwencji Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu. RIO uznała, że likwidacja etatu sekretarza w urzędzie jest niedopuszczalna i nakazała jego przywrócenie w regulaminie organizacyjnym gminy. Ustawowy obowiązek.
Prawnicy wskazują, że w przepisach nie przewidziano sankcji za łamanie procedury zatrudniania w samorządach. - Nawet jeżeli nabór nie zostanie ogłoszony, nikt nie ponosi za to odpowiedzialności - uważa dr Stefan Płażek z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Czytelnik spytał ponadto, jak zatrudnienie pracownika bez wymaganego stażu pracy wpływa na stosunek pracy. W ocenie dr. Płażka, nawet jeśli wójt zatrudni pracownika bez naboru, stosunek pracy jest ważny.
Resort administracji i cyfryzacji, który zajmował stanowisko w tej sprawie, podkreślił, że „kreowanie polityki kadrowej w strukturach administracji samorządowej stanowi atrybut samodzielności jednostek samorządu terytorialnego”. Zgodnie z poglądem ministerstwa, polityka kadrowa „pozostaje wyłącznie domeną pracodawcy samorządowego”. Rzecznik MAC Artur Koziołek przyznał w rozmowie z Serwisem Samorządowym PAP, że przepisy ustawy o pracownikach samorządowych, kształtujące procedurę naboru na wolne stanowisko urzędnicze, nie normują problematyki skutków naruszenia zasad naboru przez pracodawcę. Według Koziołka nie wyklucza to jednak, że naruszenie przepisów dotyczących naboru przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa - jako pracodawcę samorządowego - może zostać rozpatrzone w trybie skargowym przez radę gminy. Tryb skargowy uregulowano w Dziale VIII „Skargi i wnioski" ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1282; dalej „u.p.s.”) - na stanowisku sekretarza może być zatrudniona osoba posiadająca co najmniej czteroletni staż pracy na stanowisku urzędniczym w jednostkach, o których mowa w art. 2, w tym co najmniej dwuletni staż pracy na kierowniczym stanowisku urzędniczym w tych jednostkach lub osoba posiadająca co najmniej czteroletni staż pracy na stanowisku urzędniczym w jednostkach, o których mowa w art. 2, oraz co najmniej dwuletni staż pracy na kierowniczym stanowisku urzędniczym w innych jednostkach sektora finansów publicznych. Artykuł 5 ust. 2 u.p.s. przewiduje dwa możliwe rozwiązania w zakresie stażu pracy z wyraźną preferencją dla zatrudnienia u pracodawców samorządowych. W braku stażu pracy na kierowniczym stanowisku urzędniczym u pracodawców samorządowych można go zastąpić dwuletnim stażem na stanowisku kierowniczym u innych pracodawców sektora finansów publicznych.
Wykaz stanowisk, z uwzględnieniem podziału na stanowiska kierownicze urzędnicze, urzędnicze oraz pomocnicze i obsługi określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. poz. 936 z późn. zm.). Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ww. rozporządzenia, Tabela nr II. A w urzędach gmin, miast (miast na prawach powiatu) do stanowisk kierowniczych urzędniczych zalicza się stanowiska: sekretarza m.st. Warszawy, sekretarza miasta (miasta na prawach powiatu) powyżej 300 tys. mieszkańców, sekretarza gminy, zastępcę skarbnika m.st. Warszawy i miasta (miasta na prawach powiatu) powyżej 300 tys. mieszkańców, głównego księgowego związku, zastępcę skarbnika gminy w gminach: powyżej 100 tys. mieszkańców, powyżej 15 tys. do 100 tys. mieszkańców, do 15 tys. Powołane rozporządzenie nie posługuje się pojęciem koordynatora projektu (nie wyszczególnia takiego stanowiska ani jako stanowiska kierowniczego urzędniczego, ani jako urzędniczego). W związku z tym należałoby ocenić, czy w strukturze organizacyjnej urzędu, w którym jest Pani zatrudniona, stanowisko to zostało wyodrębnione jako stanowisko kierownicze (np. poprzez nadzór nad innymi pracownikami). Jeżeli jednak jest to stanowisko samodzielne (nie kieruje Pani żadnym zespołem pracowników), wówczas należałoby uznać, iż stanowisko koordynatora projektu nie jest stanowiskiem kierowniczym.
tags: #nik #zatrudnienie #sekretarza #gminy #bez #wymaganych