Przepisy dotyczące rehabilitacji leczniczej w Polsce obejmują różne sytuacje, w których pracownicy mogą skorzystać ze wsparcia, a koszty tej rehabilitacji ponoszone są przez różne instytucje. Kluczowe jest zrozumienie, kto w danym przypadku jest odpowiedzialny za finansowanie leczenia i czy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.
Rehabilitacja lecznicza dla osób z niepełnosprawnościami
Pracownik posiadający umiarkowany lub znaczny stopień niepełnosprawności ma prawo do rocznego zwolnienia od pracy w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym. Podstawą do udzielenia tego zwolnienia jest wniosek lekarza, który powinien określać rodzaj i czas trwania turnusu. Prawo to wynika z Ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Szczegółowe zasady udzielania tego zwolnienia reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 maja 2003 r.
Wynagrodzenie za czas zwolnienia od pracy w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym jest obliczane jako ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Podstawę ekwiwalentu stanowi suma stałego i zmiennego wynagrodzenia z okresów poprzedzających miesiąc nabycia prawa do świadczenia. Stawkę za jeden dzień oblicza się, dzieląc podstawę przez współczynnik do ekwiwalentu.
Rehabilitacja lecznicza w ramach prewencji rentowej ZUS
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) prowadzi program rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej. Program ten jest adresowany do osób zagrożonych całkowitą lub częściową niezdolnością do pracy, a także do osób uprawnionych do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego po ustaniu tytułu do ubezpieczenia.
Zadania ZUS-u w zakresie prowadzenia prewencji rentowej zostały określone w przepisach Ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, do zakresu działania ZUS-u należy prowadzenie prewencji rentowej, obejmującej rehabilitację leczniczą ubezpieczonych zagrożonych całkowitą lub częściową niezdolnością do pracy, osób uprawnionych do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego po ustaniu tytułu do ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego, a także osób pobierających rentę okresową z tytułu niezdolności do pracy.
W ramach prewencji rentowej ZUS kieruje wymienionych ubezpieczonych i osoby do ośrodków rehabilitacyjnych. Potrzebę rehabilitacji leczniczej orzeka lekarz orzecznik ZUS-u, na wniosek lekarza prowadzącego leczenie. Do wniosku o rehabilitację leczniczą w ramach ZUS-u, sporządzanego na formularzu PR-4, dołącza się kopie wyników badań i konsultacji specjalistycznych.
Kto może zostać skierowany na rehabilitację ZUS?
Program rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej ZUS jest przeznaczony dla osób, które z powodu choroby są zagrożone długotrwałą niezdolnością do pracy, ale równocześnie rokują odzyskanie tej zdolności po przeprowadzeniu rehabilitacji. Rehabilitacja lecznicza w ramach prewencji rentowej ZUS dotyczy schorzeń, które stanowią najczęstszą przyczynę powstawania niezdolności do pracy, w tym:
- narządu ruchu,
- układu krążenia,
- układu oddechowego,
- psychosomatycznych,
- po leczeniu nowotworu gruczołu piersiowego,
- narządu głosu,
- ośrodkowego układu nerwowego,
- narządu ruchu po wypadku,
- innych schorzeń prowadzonych przez ZUS.
Wniosek o rehabilitację leczniczą w ramach ZUS-u składa się przy wykorzystaniu formularza PR-4. Wypełniony formularz składa się w ZUS-ie nie później niż 30 dni po jego wystawieniu przez lekarza. Osoba uprawniona składa sporządzony wniosek w terenowej jednostce organizacyjnej ZUS-u właściwej ze względu na miejsce zamieszkania.
Czas trwania i koszty rehabilitacji ZUS
Rehabilitacja lecznicza w ośrodku rehabilitacyjnym powinna trwać 24 dni. Czas trwania rehabilitacji może być jednak przedłużony lub skrócony przez ordynatora ośrodka rehabilitacyjnego, po uprzednim uzyskaniu zgody ZUS-u. ZUS ponosi całkowity koszt rehabilitacji leczniczej osoby uprawnionej, w tym koszty zakwaterowania, wyżywienia oraz przejazdu z miejsca zamieszkania do ośrodka rehabilitacyjnego i z powrotem. ZUS zwraca poniesione przez osobę uprawnioną koszty przejazdu najtańszym środkiem komunikacji publicznej, uwzględniając przysługujące ulgi.
Świadczenie rehabilitacyjne
Gdy kończy się okres pobierania zasiłku chorobowego, a powrót do pracy wciąż nie jest możliwy, pracownik może ubiegać się o świadczenie rehabilitacyjne. Jest to forma wsparcia finansowego, która ma umożliwić dalsze leczenie lub rehabilitację w celu odzyskania zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje maksymalnie przez 12 miesięcy.
Pracownik składa do ZUS-u wniosek o świadczenie rehabilitacyjne na formularzu ZNp-7, maksymalnie na 6 tygodni przed zakończeniem urlopu chorobowego. Pracodawca, jako płatnik składek, na prośbę pracownika wypełnia odpowiednią część tego wniosku. Koszty świadczenia rehabilitacyjnego pokrywa ZUS, pracodawca nie ponosi z tego tytułu dodatkowych wydatków.
Kto wypłaca zasiłek chorobowy?
Zasiłek chorobowy jest wypłacany przez pracodawcę przez pierwsze 33 dni w roku kalendarzowym. Wyjątek stanowią pracownicy, którzy ukończyli 50 lat - zasiłek chorobowy jest wypłacany przez nich przez cały okres choroby. W innych sytuacjach, od 15. lub 34. dnia choroby, zasiłek chorobowy wypłaca ZUS.
Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne są wypłacane przez pracodawcę, który zatrudnia powyżej 20 pracowników. W przypadku pracodawców zatrudniających mniej niż 20 osób, płatnikiem tych świadczeń jest ZUS.
Pracownik przebywający na zwolnieniu lekarskim, który następnie otrzymuje skierowanie na rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS, w okresie rehabilitacji otrzymuje świadczenie rehabilitacyjne, a nie zasiłek chorobowy, pod warunkiem, że spełnia przesłanki do jego przyznania.
tags: #kto #placi #wynagrodzenie #w #czasie #rehabilitacji