Przed 1 września 2018 roku pielęgniarki i położne otrzymywały dodatek do wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten nie był wliczany do podstawy wymiaru zasiłków chorobowych i macierzyńskich, ponieważ pracownicy zachowywali do niego prawo podczas pobierania tych świadczeń.
Od 1 września 2018 roku nastąpiła zmiana zasad wynagradzania. Zgodnie z ogólną zasadą, jeśli pracodawca decyduje o zaprzestaniu wypłaty danego składnika wynagrodzenia od określonej daty, podstawa wymiaru zasiłku przysługującego od tej daty jest ustalana bez tego składnika. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) wyjaśnia, jak obliczyć podstawę wymiaru zasiłku dla pielęgniarek i położnych, jeśli niezdolność do pracy powstała przed 1 września 2018 r., a zasiłek przysługuje za okres po tej dacie.
Zmiany w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego od 1 września 2018 r.
Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed 1 września 2018 roku, ale zasiłek chorobowy przysługuje za okres po tej dacie, następuje przeliczenie podstawy wymiaru zasiłku. Do tej podstawy włącza się dodatek do wynagrodzenia zasadniczego. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy niezdolność do pracy rozpoczęła się przed 1 września 2018 roku.
Przykład sytuacji z dnia 1 września 2018 r.
Pracownica była niezdolna do pracy z powodu choroby od 20 do 31 sierpnia 2018 r., a następnie ponownie od 5 listopada do 10 grudnia 2018 r. W podstawie wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 20 do 31 sierpnia 2018 r. uwzględniono wynagrodzenie miesięczne za okres od sierpnia 2017 r. do lipca 2018 r. Pomimo że między tymi okresami pobierania zasiłków nie minęły 3 miesiące kalendarzowe i podstawa wymiaru zasiłku za okres od 5 listopada do 10 grudnia 2018 r. nie była ustalana ponownie, to jednak w podstawie wymiaru uwzględniono dodatek do wynagrodzenia zasadniczego. Oznacza to, że do podstawy wymiaru zasiłku za okres od 5 listopada do 10 grudnia 2018 r. przyjęto wynagrodzenie zasadnicze za okres od sierpnia 2017 r. do lipca 2018 r.
Jeżeli niezdolność do pracy powstała po zmianie zasad wynagradzania, czyli po 31 sierpnia 2018 r., po raz pierwszy lub po przerwie trwającej co najmniej trzy miesiące kalendarzowe, podstawa wymiaru zasiłku przysługującego po przerwie powinna uwzględniać wynagrodzenie otrzymane za okres przed 1 września 2018 r. wraz z dodatkiem do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenie za okres od 1 września 2018 r.
Ważne jest rozróżnienie sytuacji, gdy pracodawca podwyższył wynagrodzenie zasadnicze pracownikowi w okresie jego nieobecności w pracy z powodu pobierania zasiłków. W takim przypadku pracownik faktycznie otrzyma zwiększone wynagrodzenie dopiero po powrocie do pracy. Nie ma przeszkód prawnych, aby pracodawca dokonał takiej zmiany.
Jeśli pracodawca nie podwyższył wynagrodzenia zasadniczego o kwotę wcześniej wypłacanego dodatku od 1 września 2018 r., a jednocześnie zaprzestał wypłaty tego dodatku, to dodatek ten przysługiwał tylko do 31 sierpnia 2018 r. Wówczas nie podlega on uwzględnieniu w podstawie wymiaru zasiłków przysługujących za okres po tej dacie.
Przykład pracownicy, która była niezdolna do pracy od 9 lipca do 10 października 2018 r. i przez okres pobierania zasiłku chorobowego od 9 lipca do 31 sierpnia 2018 r. otrzymywała dodatek do wynagrodzenia zasadniczego. Od 1 września 2018 r. pracodawca nie podwyższył jej wynagrodzenia zasadniczego o kwotę dodatku i zaprzestał jego wypłaty. W tej sytuacji dodatek stanowił składnik wynagrodzenia przysługujący tylko do 31 sierpnia 2018 r.
Dodatek covidowy a zasiłek chorobowy
Dodatek covidowy był składnikiem wynagrodzenia przysługującym za czas pracy na oddziałach covidowych, czyli w czasie trwania epidemii. Należy go uznać za składnik wynagrodzenia przysługujący do określonego terminu, tj. do zakończenia stanu epidemii. Dodatek covidowy nie przysługuje za okresy, w których pracownik nie wykonuje pracy z powodu pobierania zasiłków chorobowych i macierzyńskich, korzystania z urlopu wypoczynkowego, bezpłatnego, okolicznościowego, odbywania kursów i szkoleń lub z innej przyczyny. Oznacza to, że pracownik nie zachowuje prawa do dodatku covidowego za okresy pobierania zasiłków.
Zmiany prawne od 29 listopada 2020 r.
29 listopada 2020 r. weszły w życie nowe regulacje prawne istotne dla pielęgniarek i położnych, wprowadzone przez dwie ustawy dotyczące przeciwdziałania sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19. Pierwsza z nich wprowadziła dodatek 100% do wynagrodzenia dla niemal wszystkich zaangażowanych w walkę z epidemią. Druga ustawa ograniczyła tę podwyżkę do osób skierowanych do pracy przy zwalczaniu epidemii w trybie decyzji administracyjnej.
Pierwsza ustawa wprowadziła również zasiłek chorobowy i wynagrodzenie chorobowe w wysokości 100% dla pracowników podmiotów leczniczych, którzy zakazili się lub zostali skierowani na kwarantannę, izolację w warunkach domowych w związku z wykonywanymi obowiązkami zawodowymi. Taka sama regulacja dotyczy pracowników domów pomocy społecznej.
Wprowadzono możliwość dochodzenia wyrównania zasiłku chorobowego do 100% za okres od 5 września 2020 r. Wyrównanie to wymaga złożenia wniosku do ZUS.
Zmiany dotyczyły również kwestii poświadczania obciążenia chorobą, stanowiącą podstawę do zwolnienia od skierowania do pracy przy zwalczaniu epidemii, podwyższenia wieku granicznego skierowania do pracy przy zwalczaniu epidemii do 65 lat dla mężczyzn, a także kryteriów zwolnienia od skierowania do pracy przy zwalczaniu epidemii związanych z rodzicielstwem.
Przewidziano również możliwość skierowania do pracy za zgodą pracownika przy zwalczaniu epidemii, pomimo istnienia okoliczności, które dotychczas sprzeciwiały się temu. Ponadto, wprowadzono przedłużenie okresu skierowania do pracy przy zwalczaniu epidemii, jeśli w czasie jego trwania powstała niezdolność do pracy, o czas jej trwania.
Wprowadzono również złagodzenie odpowiedzialności karnej w związku z opieką nad pacjentem covidowym (tzw. klauzula dobrego samarytanina), pod warunkiem działania „w szczególnych okolicznościach”.
Dodatek a zasiłek pielęgnacyjny – czym się różnią? | pytania i odpowiedzi | Dom Medica
Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne
Zgodnie z przepisami, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi przychód z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, z wyłączeniem wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz zasiłków z ubezpieczeń społecznych. Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe jest taka sama jak podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe.
Do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne pracowników stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób.
Obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych ustala się od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.
Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uznaje się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wpłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wartość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Dla rozstrzygnięcia, czy dany przychód stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, decydujące znaczenie ma, czy dla celów podatkowych zostanie on zakwalifikowany jako przychód pracownika z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy.
Dodatek a zasiłek pielęgnacyjny – czym się różnią? | pytania i odpowiedzi | Dom Medica
tags: #czy #dodatek #dla #pielegniarek #nalezy #sie