Wielokrotnie wskazywaliśmy, że niektóre wydatki ponoszone przez podatnika nie mogą być ujęte w kosztach podatkowych jednorazowo, lecz poprzez odpisy amortyzacyjne. Jak bowiem wynika z treści art. 22 ust. 8 ustawy PIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami ustawy.
Odpisy amortyzacyjne stanowią jeden z podstawowych rodzajów kosztów uzyskania przychodu. W zakresie amortyzacji nieruchomości w niektórych przypadkach istnieje możliwość skorzystania z indywidualnych stawek amortyzacyjnych, co jest rozwiązaniem korzystnym, ponieważ prowadzi do szybszej amortyzacji i tym samym większych kosztów uzyskania przychodu w danym okresie. Czy spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu uprawnia do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej?
Spółdzielcze własnościowe prawo jako wartość niematerialna i prawna
Przechodząc natomiast do szczegółowych przepisów odnoszących się do kwestii amortyzacji, wskazać należy na brzmienie art. 22b ust. 1 pkt 1-2 ustawy PIT. Regulacja ta podaje, że amortyzacji podlegają nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
- spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
- spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu operacyjnego, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego lub lokalu użytkowego stanowi wartość niematerialną i prawną. W konsekwencji podatnicy muszą pamiętać, że ww. prawa nie są środkami trwałymi, lecz WNiP, które jednakże również podlegają amortyzacji.
Zasady amortyzacji WNiP
Przechodząc do omówienia zasad dokonywania odpisów amortyzacyjnych od WNiP, na wstępie warto zaznaczyć, że w większości są one analogiczne jak w przypadku środków trwałych. Art. 22f ust. 1 ustawy PIT podaje, że podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W konsekwencji tego przepisu podatnik chcący wykorzystywać w prowadzonej działalności spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, musi przede wszystkim określić wartość początkową tego prawa.
W myśl art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, w razie odpłatnego nabycia za wartość początkową wartości niematerialnych i prawnych uważa się cenę ich nabycia. Cena nabycia obejmuje nie tylko kwotę, którą należy zapłacić w chwili zakupu spółdzielczego prawa, lecz także jest powiększana o wszelkie dodatkowe i uboczne koszty poniesione przez podatnika do dnia przekazania WNiP do używania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Przykład ustalenia wartości początkowej WNiP
Przedsiębiorca postanowił zakupić spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego, które następnie będzie wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Oprócz ceny zakupu, jaką podatnik musiał zapłacić za spółdzielcze prawo, poniósł on także koszt opłaty notarialnej oraz podatku od czynności cywilnoprawnych. W konsekwencji wartość początkową WNiP będzie stanowiła cena zakupu powiększona o koszty dodatkowe. Dopiero od tak ustalonej wartości początkowej podatnik będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych.
W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy PIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej WNiP, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji. Warunkiem dokonywania prawidłowych odpisów amortyzacyjnych jest wcześniejsze ujęcie spółdzielczego własnościowego prawa w ewidencji WNiP.
Przykład rozpoczęcia amortyzacji
Podatnik zakupił spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu w styczniu. Wpisał je do ewidencji WNiP w lutym. W rezultacie pierwszy odpis amortyzacyjny może zostać dokonany w marcu.
Składniki majątkowe zaliczane do WNiP muszą być objęte stosowną ewidencją. W myśl art. 22n ust. 4 ustawy składniki majątku wprowadza się do ewidencji najpóżej w miesiącu przekazania ich do używania. Zgodnie z art. 22n ust. 2 ustawy PIT ewidencja powinna zawierać:
- liczbę porządkową;
- datę nabycia;
- datę przyjęcia do używania;
- określenie dokumentu stwierdzającego nabycie;
- określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej;
- symbol Klasyfikacji Środków Trwałych;
- wartość początkową;
- stawkę amortyzacyjną;
- kwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów, w tym także, gdy składnik majątku był kiedykolwiek wprowadzony do ewidencji (wykazu), a następnie z niej wykreślony i ponownie wprowadzony;
- zaktualizowaną wartość początkową;
- zaktualizowaną kwotę odpisów amortyzacyjnych;
- wartość ulepszenia zwiększającą wartość początkową;
- datę likwidacji oraz jej przyczynę albo datę zbycia.
Stawka amortyzacyjna dla spółdzielczego prawa do lokalu
Ustawa PIT w sposób jednoznaczny określa wysokość rocznej stawki amortyzacyjnej. Jak bowiem czytamy w art. 22m ust. 4 ustawy PIT, odpisów amortyzacyjnych od własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej dokonuje się przy zastosowaniu rocznej stawki amortyzacyjnej w wysokości 2,5%.
Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego.
Należy również wyraźnie podkreślić, że w zakresie spółdzielczego prawa do danej nieruchomości podatnicy nie mają możliwości stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych uregulowanych w art. 22j ustawy PIT. Indywidualna metoda amortyzacyjna przewidziana jest bowiem wyłącznie dla używanych lub ulepszonych nieruchomości, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo własności. Oznacza to, że do spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nie przysługuje preferencyjna stawka amortyzacyjna 10%.
Roczna stawka amortyzacyjna dla opisanych wartości niematerialnych i prawnych wynosi 2,5%. Po raz kolejny fiskus wskazuje, że w przypadku nabycia spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego, nie ma możliwości ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji, z uwagi na fakt, że zakupiony lokal był wcześniej używany. Tym samym, w interpretacji z dnia 13-02-2020 r. (0115-KDIT2.4011.129.2019.1.HD), Dyrektor KIS stwierdził, że podatnik, pomimo, że zakupił używany lokal mieszkalny, z uwagi na fakt, że formalnie jest to spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, nie ma on prawa zastosować indywidualnej stawki amortyzacji na zasadach przewidzianych do używanych lokali mieszkalnych.
Zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:
- trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
- kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m³, domków kempingowych i budynków zastępczych - dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata.
Z kolei w myśl art. 22j ust. 3 ww. ustawy środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:
- używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
- ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
Stosownie do art. 22b ustawy o PIT, amortyzacji podlegają nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego bądź też spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego - zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Odpisów amortyzacyjnych od własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego - zgodnie z art. 22m ust. 4 - dokonuje się przy zastosowaniu rocznej stawki amortyzacyjnej w wysokości 2,5%; przy ustalaniu wartości początkowej tych praw podatnicy mogą stosować zasadę określoną w art. 22g ust. 10, z tym że wówczas roczna stawka amortyzacyjna wynosi 1,5%.
Odrębne traktowanie prawa własności i spółdzielczego prawa do lokalu
Komentowana interpretacja organu podatkowego wskazała, że zasady amortyzacji prawa własności lokalu i spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego regulują odrębne przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako że są to dwie odrębne kategorie uznawane za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne. Ta odrębna klasyfikacja powoduje dalsze konsekwencje - np. w ograniczeniu metod amortyzacji czy stosowaniu innych stawek amortyzacyjnych w zależności od sposobu ustalenia wartości początkowej lokalu.
Zatem możliwość ustalenia stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczy środków trwałych. Nie ma natomiast zastosowania do wartości niematerialnych i prawnych.
Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nie może korzystać z indywidualnej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10%.
Przykład amortyzacji spółdzielczego prawa do lokalu
Podatnik jest posiadaczem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu o powierzchni 70 m². Cena nabycia tego prawa wynosiła 300 000 zł. W tym przypadku roczny odpis amortyzacyjny wynosi 7500 zł (2,5% z 300 000 zł).
Jeżeli natomiast podatnik ustala wartość początkową spółdzielczego prawa zgodnie z art. 22g ust. 10 ustawy PIT, tzn. przyjmując w każdym roku podatkowym wartość stanowiącą iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej, wydzierżawianej lub używanej przez właściciela powierzchni użytkowej tego budynku lub lokalu i kwoty 988 zł - przy czym za powierzchnię użytkową uważa się powierzchnię przyjętą dla celów podatku od nieruchomości - wówczas roczna stawka amortyzacyjna wynosi 1,5%.
Przykład uproszczonej wartości początkowej
Podatnik jest posiadaczem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu o powierzchni 70 m². Podatnik zdecydował się na ustalenie wartości początkowej mieszkania w oparciu o metodę z art. 22g ust. 10 ustawy PIT. W takim przypadku wartość początkowa wynosi 69 160 zł (70 m² * 988 zł/m²), a zatem roczny odpis amortyzacyjny kształtuje się na poziomie 1037 zł (1,5% z 69 160 zł).
Roczna stawka amortyzacyjna dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu wynosi 2,5%. W szczególnych przypadkach może zostać obniżona do 1,5%.
Indywidualna stawka amortyzacyjna dla środków trwałych
Indywidualna stawka amortyzacyjna to możliwość optymalizacji ujęcia kosztów uzyskania przychodów w działalności. Indywidualna stawka amortyzacyjna znacznie przyspiesza amortyzację środków trwałych, a to z kolei wpływa na zwiększenie poziomu kosztów w krótszym czasie.
Zgodnie art. 22j ust. - po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji środków trwałych danego podatnika. Indywidualna stawka amortyzacji nie może być jednak wyższa niż minimalny okres amortyzacji.
Zgodnie z art. 22j ust. 1 ustawy PIT, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:
- dla środków trwałych zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji:
- 24 miesiące - gdy ich wartość początkowa nie przekracza 25 000 zł;
- 36 miesięcy - gdy ich wartość początkowa jest wyższa niż 25 000 zł i nie przekracza 50 000 zł;
- 60 miesięcy - w pozostałych przypadkach;
- dla środków transportu, w tym samochodów osobowych - 30 miesięcy;
- dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:
- trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem;
- kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m³, domków kempingowych i budynków zastępczych- dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata;
- dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania do użytku po raz pierwszy do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
W świetle art. 22j ust. 3 ustawy PIT środki trwałe uznaje się za:
- używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy
- ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
W świetle powyższych przepisów, jeżeli mamy do czynienia z lokalem, który w myśl przepisów jest traktowany jako używany lub ulepszony, podatnik ma możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10%. Jest to rozwiązanie bardzo korzystne, ponieważ podstawowa stawka amortyzacyjna wynikająca z Wykazu wynosi jedynie 1,5%.
Trzeba jednak zauważyć, że wszelkie przepisy stanowiące o zasadach stosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej odnoszą się do środków trwałych. Jak wskazano na wstępie, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu stanowi natomiast wartość niematerialną i prawną. Stąd też płynie wniosek, że indywidualna stawka nie ma zastosowania do spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.
Kiedy można zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną?
Podatnik ma możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji, co do niektórych rodzajów środków trwałych. W praktyce oznacza to zwiększenie wysokości kosztów w okresie amortyzacji oraz skrócenie okresu amortyzacji. Indywidualna stawka amortyzacji to roczna stawka amortyzacyjna.
Przedsiębiorca powinien zweryfikować czy nabyty środek trwały kwalifikuje się do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej tzn.
Przykład indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla środka trwałego
Podatnik prowadzący działalność gospodarczą - czynny podatnik VAT, stosujący podatek liniowy jako formę opodatkowania przychodów z działalności, nabył w maju 2025 r. używany wózek widłowy z silnikiem spalinowym (nr KŚT 763), dla którego właściwą stawką amortyzacyjną jest 14%. Podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 30%, co skróci okres amortyzacji z obecnych 7 lat do około 3,5 roku, a zakończy się w okresie listopad 2027 r.
Przykład indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynku
Poniżej przedstawiono przypadek podatniczki, która od 10 lat korzystała na mocy umowy najmu z części nieruchomości w budynku handlowo-usługowym trwale związanym z gruntem - o numerze z grupy środków trwałych 103 KŚT (chodzi o lokal użytkowy o powierzchni ok. 30 m² znajdujący się w tym budynku). Pozostała część budynku była i nadal jest wynajmowana przez inne podmioty lub używana przez obecnych właścicieli budynku. Budynek, co najmniej od 2005 r., był używany przez aktualnych właścicieli na potrzeby czerpania z niego korzyści w postaci czynszu z najmu. Podatniczka będzie chciała kupić cały budynek i pozostawić dotychczasowych najemców jako swoich klientów. Budynek będzie przeznaczony w całości na potrzeby związane z działalnością. W momencie nabycia będzie on kompletny i zdatny do użytku w działalności, a zaraz po tym nabyciu zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Przewidywany okres jego używania w firmie będzie dłuższy niż rok. Zakres działalności podatniczki zostanie rozszerzony o wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Podatniczka zastanawia się, czy będzie mogła w odniesieniu do tego budynku skorzystać z indywidualnej stawki amortyzacyjnej.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 04.10.2024 r. o sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.596.2024.1.MAP uznał, że tak - „(…) Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że przychód z prowadzonej przez Panią działalności opodatkowany jest liniowo. Na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej początkowo, tj. od stycznia 2005 r., na podstawie umowy najmu z 3 stycznia 2005 r. wynajmowała Pani nieruchomość - trwale związany z gruntem budynek handlowo-usługowy wymieniony w rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), o powierzchni zabudowy 216,61 m² oraz powierzchni użytkowej 250,48 m². Od ok. 10 lat wynajmuje Pani jedynie niewielką część Budynku, tj. lokal użytkowy o powierzchni ok. 30 m². Pozostała część Budynku, tj. ok. 220 m² od 2015 r. była i nadal jest wynajmowana przez inne podmioty lub używana przez obecnych właścicieli Budynku. Budynek, co najmniej od 2005 r. był, więc używany przez aktualnych właścicieli na potrzeby czerpania z niego korzyści w postaci czynszu najmu. Planuje Pani nabyć w drodze umowy kupna ww. Budynek. W momencie nabycia Budynek będzie kompletny i zdatny do używania. Przewidywany okres używania Budynku będzie dłuższy niż rok i będzie on wykorzystywany przez Panią na potrzeby związane z aktualnie prowadzoną działalnością lub wynajmowany innym podmiotom w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, której zakres zostanie rozszerzony o wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Zamierza Pani wprowadzić po raz pierwszy Budynek do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych po jego nabyciu. Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że skoro budynek, który zamierza Pani nabyć zaliczony do rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych przed jego nabyciem był wykorzystywany przez okres dłuższy niż 60 miesięcy, a ponadto zostanie on po raz pierwszy wprowadzony przez Panią do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można ustalić dla tego budynku indywidualny okres amortyzacji, przy czym okres ten nie może być krótszy niż 3 lata. (…)”.
Amortyzacja środków trwałych – co to jest i jak działa? 🤔
Powszechna jest sytuacja, w której przedsiębiorca wykorzystuje w ramach działalności swoją nieruchomość, w stosunku do której przysługuje mu prawo własności. Wiadomo jednak, że podatnik może korzystać z nieruchomości na podstawie innych praw, jak np. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Czy w przypadku, gdy wykorzystywane jest spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, zasady rozliczenia są identyczne?
W przypadku nabycia lokalu używanego istnieje możliwość indywidualnego ustalenia stawki amortyzacyjnej, która nie może być wyższa niż 10%. Jak wynika z objaśnień do grupy 1 KŚT, przez lokal mieszkalny (ww. pkt b) należy rozumieć wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku samodzielny lokal mieszkalny, jak też jego część obejmującą co najmniej 1 pokój o powierzchni nie mniejszej niż 10 m², jeżeli jest ona odrębnym przedmiotem najmu. Za lokal użytkowy (ww. pkt a) uważa się samodzielny lokal lub jego część, wykorzystywane na cele inne niż mieszkalne, z wyłączeniem pracowni wykorzystywanej przez twórcę do prowadzenia działalności twórczej w dziedzinie kultury i sztuki, jeżeli jest ona połączona z mieszkaniem twórcy, lub jeżeli twórca nie ma w danej miejscowości samodzielnego mieszkania, umożliwiającego prowadzenie działalności twórczej. Przedmiotowe pracownie należy traktować jak lokal mieszkalny na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. O zaliczeniu lokalu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem.
Jeżeli nabyty lokal przed wprowadzeniem do ewidencji był używany lub ulepszony, to istnieje możliwość indywidualnego ustalenia stawek amortyzacyjnych. Jak wynika z art. 22j ust. 3 ustawy o PDOF, lokal mieszkalny uważany jest za używany, jeżeli podatnik udowodni, że przed jego nabyciem był on wykorzystywany przez okres co najmniej 60 miesięcy, zaś za ulepszony - jeżeli przed jego wprowadzeniem do ewidencji nakłady ulepszeniowe wyniosły co najmniej 30% jego wartości początkowej.
W sytuacji, gdy do prowadzenia działalności gospodarczej bądź wynajmowania lub wydzierżawiania jest wykorzystywana tylko część nieruchomości, w tym lokalu mieszkalnego, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości w tym lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości w tym lokalu.
Właściwa stawka amortyzacyjna zarówno dla lokali własnych, jak i ww. Lokale, których wartość początkową ustalono w sposób uproszczony, nie są objęte ewidencją środków trwałych. W każdym przypadku amortyzację rozpoczyna się na ogólnych zasadach od miesiąca następującego po wprowadzeniu środka trwałego do ewidencji środków trwałych.
Odnośnie podatkowych skutków, jakie mogą wystąpić po zakończeniu działalności gospodarczej, należy wskazać na obowiązujący w tym zakresie art. 24 ust. 3a ustawy o PDOF. Jak wynika z tego przepisu, m.in. Jeżeli jednak przed upływem sześciu lat (liczonych od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja działalności gospodarczej) były przedsiębiorca dokona odpłatnego zbycia (np. WAŻNE: Jeżeli podatnik dokona odpłatnego zbycia składnika majątku pozostałego na dzień likwidacji działalności gospodarczej już po upływie ww.
Co istotne, należy zauważyć, że przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości o charakterze mieszkalnym, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, ustawodawca generalnie nie zalicza do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (por. art. 14 ust. 2c ustawy o PDOF). Dodajmy, iż niezależnie od wykazu, o którym mowa w art. 24 ust. 3a ustawy o PDOF, przedsiębiorca, który zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, na dzień likwidacji działalności powinien sporządzić i wpisać do tej księgi spis z natury, zgodnie z przepisami § 27-29 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2014 r.
tags: #jaka #stawka #amortyzacji #przy #spoldzielczym #prawie