Wiele osób wierzących w Kościół katolicki jest przekonanych, że papiestwo zawsze wspierało rozpowszechnianie Pisma Świętego i dbało o jego powszechną dostępność. Niestety, historia pokazuje zupełnie inny obraz. Papiestwo przez wieki było jednym z największych prześladowców Biblii, niszcząc ją i potępiając tych, którzy próbowali ją tłumaczyć na języki narodowe lub ją rozpowszechniać.
Papiestwo tradycyjnie stawiało swoją Tradycję ponad Biblią, sprzeciwiając się wolnemu dostępowi do Pisma Świętego. Już papież Grzegorz VII (1073-1085) uważał, że Pismo Święte przywodzi ludzi do błędów. Papież Grzegorz IX (1227-1241) poszedł o krok dalej, wydając zakaz czytania Biblii w ogóle. Była to reakcja na działalność Waldensów, którzy posługiwali się Biblią przetłumaczoną na język prowansalski w 1184 roku, na zlecenie założyciela tego ruchu, Petera Valdo.
W 1215 roku, na krótko przed wydaniem zakazu przez Grzegorza IX, papiestwo ustanowiło naukę o transsubstancjacji jako oficjalną doktrynę kościoła i powołało inkwizycję, która miała ścigać wszystkich przeciwników tej nauki. Sobór Trydencki (1545-1563) nie uznał Pisma Świętego za jedyne i wystarczające źródło objawienia Bożego, dodając do kanonu Biblii siedem ksiąg, które do tej pory uznawano za apokryficzne. Reformatorzy protestanccy nie włączyli tych ksiąg do swojego kanonu.
Sobór Trydencki utrzymał w mocy postanowienie Soboru z Tuluzy, dodając karę ekskomuniki dla każdego, kto sprzeciwiłby się temu postanowieniu. Kary te groziły tym, którzy posiadaliby lub rozpowszechnialiby Biblię. Protestanckie przekłady Biblii były traktowane jako heretyckie. Papiescy kontrreformatorzy spalili wiele dzieł protestanckich, w tym prawie cały nakład polskiej Biblii wydanej w Brześciu w 1563 roku, co miało miejsce na rynku wileńskim w 1573 roku. Następnie Kościół katolicki zabronił jej dalszego rozpowszechniania.
W 1634 roku synod katolicki w Warszawie wydał oświadczenie, że samodzielne czytanie Biblii jest inspirowane przez szatana, co zostało zatwierdzone przez papieża. W ten sposób Polacy zostali odcięci od Pisma Świętego. Kontrreformacja, nie mogąc spalić wszystkich egzemplarzy Biblii i pism reformacyjnych, skupiła się na budowaniu w umysłach Polaków barier strachu przed czytaniem Słowa Bożego. Biblia, mimo dostępności w języku polskim, stała się dla wielu zamkniętą księgą.
Papieże Innocenty XI (1676-1689), Klemens XI (1700-1721) i Klemens XIII (1750-1769) zakazywali ludowi czytania Biblii. Papieże Pius IX (1850), Pius VII (1816), Leon XII (1824), Pius VIII (1829) i Grzegorz XVI (1832, 1844) wydali encykliki potępiające Towarzystwa Biblijne i ich działania, nazywając je narzędziem diabelskim. Leon XIII w 1897 roku umieścił Biblię tłumaczoną na języki narodowe w wykazie ksiąg zakazanych (Index librorum prohibitorum).
Kościół Katolicki oficjalnie pozwolił na tłumaczenie Biblii na języki narodowe z języków oryginalnych dopiero podczas II Soboru Watykańskiego (1962-1965). Nakłady katolickich wydań Biblii były bardzo małe. Na przykład, wydanie Biblii Wujka z 1962 roku miało nakład zaledwie 20 000 egzemplarzy dla narodu liczącego około 35 milionów ludzi.
Wielu chrześcijan jest głęboko przekonanych o biblijnym fundamencie dogmatu o Trójcy. Jednakże, ta doktryna została wprowadzona do chrześcijaństwa w czasach poapostolskich, a wiele fragmentów Biblii mogło zostać sfałszowanych pod jej wpływem. Dowody na permanentne fałszowanie rękopisów Biblii są niezaprzeczalne i rozpoczęły się, gdy chrześcijaństwo stało się religią państwową Cesarstwa Rzymskiego.
Istniejące manuskrypty pozwalają dowieść, że kluczowe frazy, na których opiera się doktryna trynitarna, uległy manipulacji. Wiele tekstów Pisma Świętego zostało skorumpowanych pod wpływem tej doktryny, a niektóre są wręcz interpolacją. Wielki wkład w przeróbkę ksiąg biblijnych wniósł św. Hieronim, który dokonał rewizji łacińskiej wersji Nowego Testamentu zwanej "Itala" (Vetus Latina). Ponieważ stara wersja łaciny nie harmonizowała z duchem Nicei, papież Damazy I (366-384) zlecił Hieronimowi rewizję starych ksiąg, aby "zharmonizować" je z nicejskim wyznaniem wiary. Hieronim w liście do papieża Damazego I wyrażał swoje obawy i niechęć do ingerowania w treść ksiąg biblijnych, ale pod wpływem rozkazu najwyższego biskupa, podjął się tego zadania.
"Ty zmuszasz mię nowe dzieło ze starego stworzyć, i równocześnie sprawować sędziego nad księgami Biblii (łacińskiej), które już długo w całym świecie są rozpowszechnione, i które z autentycznym greckim tekstem się zgadzają. To jest zadanie, które wymaga poświęcenia, i jest niebezpieczne a także zuchwałe , aby innych osądzać i przez to samemu poddany być osądowi; za ingerencję w mowę starców, za odmianę ich sędziwego świata, za przeniesienie ich do wczesnej młodości."
Hieronim pisał o istnieniu pierwotnej Ewangelii Mateusza o zupełnie innej treści niż ta, którą znamy dzisiaj. Istnieją wątpliwości co do Ewangelii Mateusza, a zaginięcie prawie wszystkich aramejskich rękopisów z przed IV wieku, o których pisał Papiasz, budzi nieufność do aktualnej greckiej wersji, sporządzonej w IV wieku po Chr. Papiasz wspominał o wielu odpisach i przekładach Ewangelii Mateusza, z których do dziś nie przetrwała żadna wersja oprócz greckiej.
Fakt, że Hieronim nienawidził religii żydowskiej, dyskwalifikuje go jako obiektywnego tłumacza pism żydowskich. Jego nietolerancja i nienawiść do inaczej wierzących, zwłaszcza Żydów i judaizujących chrześcijan, były wyrażane w licznych pismach, przyczyniając się do utrwalenia skrajnego antysemityzmu w Kościele rzymskokatolickim. Hieronim uważał zwyczaje żydowskie za zgubne dla chrześcijan, a tych, którzy je zachowują, nazywał "draniami uległymi diabłu".
Hieronim brał również udział w nagonce przeciw Orygenesowi, mimo że wcześniej sam przyczynił się do rozpowszechnienia jego nauki na Zachodzie. Po potępieniu nauki Orygenesa przez papieża Anastazego I i biskupów z Mediolanu, Aleksandrii i Jerozolimy, Hieronim również zmienił swoje stanowisko, stając się zagorzałym przeciwnikiem Orygenesa.
W kręgu krytyków tekstu Pisma Świętego Hieronim jest pierwszym podejrzanym o manipulację w tekście Ewangelii Mateusza 16, dotyczącym tzw. prymatu Piotra, co jest kompilacją rozdziałów 16 i 17 Ewangelii Mateusza. Pisma patrystyczne dowodzą, że trynitarna formuła z Ewangelii Mateusza 28,19 jest późniejszą interpolacją, niepowtórzoną nigdzie indziej w Nowym Testamencie, mimo że jest to rzekomo ostatnie polecenie Chrystusa.
Innym przykładem fałszerstwa jest zmiana tekstu zwanego protoewangelią z Księgi Rodzaju 3,15. Hieronim w swojej Wulgacie zredagował własną wersję, według której to Maryja zmiażdży głowę Szatanowi, zamiast Chrystusa. Zdanie "ono (nasienie niewiasty), zmiażdży ci głowę" zostało zmienione na "ipsa conteret" (ona zmiażdży).
Przekłady Biblii wydane przez trynitarne Towarzystwa Biblijne nie są obiektywne. Tłumacze nie tylko wpisywali swoje trynitarne przekonania w oryginalny tekst, ale dokonali także licznych interpolacji i fałszerstw. Uczciwi czytelnicy Biblii często nie zdają sobie sprawy, jak perfidnie zostali oszukani i jak ich wiara została zmanipulowana do wierzenia w "fałszywego Boga" zwanego Trójcą.
Sobór Trydencki w 1545 roku ogłosił "zredagowaną" przez Hieronima Wulgatę za natchnione Słowo Boże i obowiązującą regułę wiary. Sobór ten nie wspomniał jednak o zmianach dokonanych po śmierci Hieronima, ani o tym, że nie włączył on do Wulgaty tak ważnego dla doktryny trynitarnej fragmentu zwanego "Comma Johanneum" (1 List Jana 5:7), ponieważ to fałszerstwo powstało później. Mimo to, "Comma Johanneum" zostało włączone do tekstu Wulgaty, którą sobór uznał za natchnioną Biblię.
Najstarsza opowieść ludzkości - POTOP w tekstach Sumerów i w BIBLII
Kościół katolicki ośmiela się nazywać natchnionym Słowem Bożym teksty, które zostały poddane tak znacznym manipulacjom. Choć autor podkreśla, że nie chce podważać zaufania do Biblii jako Słowa Bożego, wskazuje na bezsporne fakty fałszerstw dokonanych z przyczyn doktrynalnych, a nie językowych. Czytelnicy Biblii powinni wiedzieć, że doktryna trynitarna ani kult maryjny nie znajdują potwierdzenia w oryginalnym Piśmie Świętym.
Kluczowe daty i wydarzenia w historii polskich przekładów Biblii:
- 383 r. - Zlecenie Hieronimowi przez papieża Damazego I rewizji łacińskiej wersji Nowego Testamentu.
- 390-405 r. - Praca Hieronima nad Wulgatą.
- VIII w. - Psałterz floriański - najstarszy znany polski fragment przekładu Biblii.
- XI w. - Biblia królowej Zofii (Biblia szaroszpatacka).
- XIII w. - Biblia Leopolity lub Biblia Szarffenbergowska.
- 1563 r. - Pierwszy drukowany polskojęzyczny przekład całej Biblii - Biblia Brzeska.
- 1574 r. - Biblia Nieświeska - ariański przekład Szymona Budnego.
- 1593 r. - Nowy Testament ks. Jakuba Wujka.
- 1632 r. - Biblia Gdańska - luterańskie tłumaczenie.
- 1962-1965 r. - II Sobór Watykański - oficjalne pozwolenie na tłumaczenie Biblii na języki narodowe.
W latach 90. XX wieku w Polsce ukazał się Przekład Nowego Świata, wydany przez Świadków Jehowy, który jest uznawany za przekład tendencyjny i pełen przeinaczeń. Artur Sandauer podjął próbę przekładu Księgi Rodzaju, starając się oddać walory literackie oryginału, co doprowadziło do powstania tekstu czasem niezrozumiałego i groteskowego.
tags: #falszowanie #biblii #na #zlecenie #papieza