Kluczowe aspekty zatrudnienia kierowcy w transporcie drogowym
Zatrudnienie kierowcy wiąże się z wieloma istotnymi procedurami, które wpływają na bezpieczeństwo i zgodność z przepisami. Pracodawca musi mieć pewność, że kandydat posiada odpowiednie uprawnienia, umiejętności, doświadczenie oraz spełnia wszelkie wymogi prawne. Szczególną uwagę powinni zachować przedsiębiorcy zatrudniający kierowców samochodów ciężarowych oraz autobusów, ponieważ w ich przypadku pojawiają się dodatkowe aspekty, które należy wziąć pod uwagę. W artykule omówimy najważniejsze rzeczy, o których musisz wiedzieć, zatrudniając kierowcę w transporcie drogowym, skupiając się na przewozach pojazdami ciężarowymi kat. C, C+E oraz autobusami.
Kogo szukają pracodawcy? Jest zapotrzebowanie na: kierowców autobusów - w całej Polsce, przy czym duże braki kadrowe występują przede wszystkim w zachodniej i południowej części kraju; kierowców samochodów osobowych - pracowników brakuje głównie w Poznaniu i powiecie poznańskim; kierowców samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych - bardzo duży deficyt kadry w całym kraju (największy w woj. Należy pamiętać, że by wykonywać każdy z tych zawodów potrzebne są nieco inne uprawnienia - przede wszystkim prawo jazdy właściwej kategorii, a w niektórych przypadkach Karta Kierowcy, kurs na przewóz rzeczy, obsługi cystern, uprawnienia ADR (do transportu substancji niebezpiecznych) itd.
Wymagane uprawnienia i kwalifikacje kierowcy
Podstawowym zadaniem każdego kierowcy jest prowadzenie pojazdu, wobec czego każda osoba zwracająca swoją zawodową karierę w tę stronę powinna dysponować dokumentem uprawniającym do kierowania pojazdem odpowiedniej kategorii. Przedsiębiorcy podlegający stosowaniu Ustawy o transporcie drogowym powinni podczas rekrutacji uwzględnić wymagania określone w treści - konkretnie w art. 39a. Zgodnie z nim oprócz prawa jazdy kierowca samochodu ciężarowego kat. C, C+E (C1, C1+E) oraz autobusu powinien posiadać także świadectwo kwalifikacji zawodowej po ukończonej kwalifikacji wstępnej lub szkoleniu okresowym potwierdzone wpisem kodu 95 do prawa jazdy lub karty kwalifikacji kierowcy. Potocznie przyjęło się mówić, że kierowca musi ukończyć - adekwatnie do rodzaju wykonywanej pracy - szkolenie na przewóz rzeczy lub przewóz osób. W czasie jego trwania omawiane są zagadnienia formalne oraz praktyczne, które mają przygotować go do realizowania swoich obowiązków służbowych zgodnie z przepisami.
W treści przytoczonego art. 39a Ustawy o transporcie drogowym znajduje się również informacja, że kierowca nie może mieć przeciwwskazań zdrowotnych ani psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przed rozpoczęciem pracy musi on zatem przejść badania lekarskie i psychologiczne, które potwierdzą jego zdatność do podjęcia zatrudnienia. Aktualnie takie badania kierowca musi zrealizować przed rozpoczęciem szkolenia zawodowego, więc najprawdopodobniej, jeżeli uzyskał on świadectwo, to posiada także ważne orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Zarówno kursy jak i badania kierowcy powinni wykonywać cyklicznie co 5 lat - z wyjątkiem osób, które ukończyły 60 lat, ponieważ wówczas badania należy wykonywać nie rzadziej niż co 30 miesięcy. Warto zaznaczyć, że zgodnie z art. 39l ustawy, pracodawca powinien przechowywać kserokopię zarówno świadectw kwalifikacji zawodowej jak i orzeczeń lekarskich i psychologicznych zatrudnianych kierowców.
Jednym z podstawowych warunków uprawniających pracowników do wykonywania zawodu kierowcy, jest posiadanie stosownej kwalifikacji wstępnej, która stanowi profesjonalne przygotowanie do zawodu. Ponadto w powyższej ustawie wskazano wstępną kwalifikację uzupełniającą. Obie kwalifikacje dzielą się na dwa typy z uwagi na czas potrzebny na ich ukończenie, tj. zwykła kwalifikacja wstępna i kwalifikacja wstępna uzupełniająca oraz kwalifikacja wstępna przyśpieszona i kwalifikacja wstępna uzupełniająca przyśpieszona. W dyrektywie 2003/59/WE wskazano, jakie warunki kierowca powinien spełnić, by zdobyć przyspieszoną kwalifikację wstępną. Zgodnie z nią pracownik, który stara się o uprawnienia do przewozu osób lub rzeczy, może przejść prostszą i szybszą procedurę, umożliwiającą mu łatwiejszy dostęp do zawodu kierowcy.
Warto przypomnieć, iż kierowca musi mieć odpowiednie uprawnienia do prowadzenia pojazdu samochodowego, tak jak wskazano w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Ponadto powinien wyróżniać się: bardzo dobrym stanem zdrowia, odpowiednim do pracy na stanowisku kierowcy; bardzo dobrym stanem psychologicznym, niezbędnym do pracy na stanowisku kierowcy; posiadaniem kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyspieszonej (zwanej kwalifikacją); ukończonym szkoleniem okresowym. Kierowca powinien być uprawniony do prowadzenia pojazdów danej kategorii i posiadać odpowiednie prawo jazdy. Ponadto jeśli dysponuje prawem jazdy kategorii C lub D powinien przedłożyć pracodawcy kwalifikację wstępną i poświadczenie odbycia szkolenia okresowego, świadectwo kwalifikacji zawodowej. Kierowcy przedkładają również pracodawcy z częstotliwością co 5 lat poświadczenie odbycia szkoleń okresowych dotyczących przewozu rzeczy i osób.
Jeśli chodzi o badania lekarskie, to w przypadku posiadania przez kierowcę uprawnień kategorii A1, A2, AM, B1, B, B+E kierowca wykonuje jedynie badania profilaktyczne, potwierdzające zdolność do pracy w charakterze kierowcy. Natomiast zgodnie z art. 39j ustawy o transporcie drogowym kierowca posiadający uprawnienia do prowadzenia pojazdów kategorii C lub D przechodzi badania lekarskie i badania psychologiczne z częstotliwością co 5 lat (por. art. 39k powyższej ustawy).
Zatrudnianie kierowców wiąże się z cyklicznym odbywaniem przez nich szkoleń. Terminy wspomnianych szkoleń odbywają się zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701). Przed dniem otrzymania wpisu do prawa jazdy, osoby starające się o pracę w charakterze kierowcy do przewozu drogowego muszą przejść stosowne badania lekarskie i psychologiczne po odbyciu pierwszego szkolenia okresowego. Warto dodać, że do momentu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, kierowca pracujący na rzecz przewoźnika drogowego lub świadczący osobiście przewozy jako przewoźnik, powinien posiadać przy sobie w razie wylegitymowania przez stosowne organy, zaświadczenie potwierdzające zatrudnianie kierowców i spełnianie wymagań określonych w wyżej wskazanej ustawie.
Wymóg uzyskania kwalifikacji wstępnej lub ukończenia szkolenia okresowego dotyczy każdego kierowcy wykonującego przewozy drogowe rzeczy lub przewozy osób w transporcie drogowym. Warto wskazać, że kierowcy zajmujący się przewozami na potrzeby własne muszą spełniać wymogi określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym (art. 39a ust. 1), natomiast podmiot ich zatrudniający nie ma obowiązku wystawienia i wyposażenia kierowcy w zaświadczenie potwierdzające spełnienie tych obowiązków, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (komentarz do ustawy o transporcie drogowym, wyd. III Strachowska Renata).
Podsumowując, pracodawca, który ma za zadanie zatrudnianie kierowców, powinien sprawdzić posiadanie przez pracownika określonych kwalifikacji. W szczególności prawo jazdy potwierdza możliwość powierzenia pracownikowi wykonywania zadań kierowcy w odpowiedniej kategorii pojazdów. Ponadto należy sprawdzić katalog innych dokumentów, których pracodawca powinien wymagać od osoby zatrudnianej na danym stanowisku zgodnie z ustawą o transporcie drogowym i Kodeksem pracy oraz przepisami ustawy o czasie pracy kierowców. Warto pamiętać, że zatrudnianie kierowców w celu przewozu osób lub rzeczy powinni mieć odbyte badania potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na danym stanowisku.
Czas pracy kierowcy i jego regulacje
Zarówno krajowe jak i międzynarodowe przepisy szczegółowo regulują wymiar czasu pracy kierowców, dopuszczalne limity prowadzenia pojazdu, czy minimalne przerwy i odpoczynki, które powinien wykonać kierowca. Ma to na celu normalizację warunków socjalnych, uczciwą konkurencję rynkową oraz - przede wszystkim - zapewnienie bezpieczeństwa drogowego. W celu skutecznego egzekwowania przestrzegania przepisów Rozporządzenia (WE) 561/2006, wprowadzono obowiązek instalowania w pojazdach urządzeń rejestrujących - tachografów, za pomocą których kierowcy zapisują dane na temat swojej bieżącej aktywności w ciągu pracy.
Karta kierowcy spełnia jednak nieco więcej funkcji. Zapisane na niej informacje powinny być pobierane przez pracodawcę regularnie, z częstotliwością nie mniejsza niż co 28 dni a następnie przechowywane przez kolejny rok do celów kontrolnych w siedzibie firmy. Oprócz tego jednak dane z karty są podstawą do sporządzenia ewidencji czasu pracy kierowcy, której brak może oznaczać kolejne 1000 do nawet 8000 PLN grzywny.
Znajomość przepisów o czasie pracy kierowców oraz umiejętność prawidłowej obsługi tachografu to fundamentalne cechy charakteryzujące kierowców zawodowych, jednak mimo to w codziennej pracy zdarzają się błędy. Bardzo często nagromadzenie naruszeń z tym związanych prowadzi do wysokich kar. Dlatego też przedsiębiorcy powinni zapewnić swoim pracownikom warunki umożliwiające przestrzeganie norm.
Czasem pracy kierowców jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, w którym pozostają oni na swoich stanowiskach pracy, będąc do dyspozycji podmiotu, dla którego świadczą usługę przewozu drogowego i wykonują czynności, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o pracy kierowców. Warto podkreślić, że umowa zlecenie może być przez organy kontrolne np. Podstawa prawna: art. 6. ust.1, art. 26a - 26d ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz.
Pracodawca powinien poinformować kierowcę o czasie pracy, dyżurach, normach dobowych i tygodniowych, przerwach wskazanych w art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców, okresie rozliczeniowym (nieprzekraczającym 4 miesięcy), odpoczynku dobowym i tygodniowym, możliwości pracy w nadgodzinach. Pracodawca powinien poinformować kierowcę, którego zatrudnia, że zgodnie z art. 6 ustawy o czasie pracy kierowców, czas pracy obejmuje w szczególności: prowadzenie pojazdu; załadowywanie i rozładowywanie oraz nadzór nad załadunkiem i wyładunkiem; nadzór oraz pomoc osobom wsiadającym i wysiadającym; czynności spedycyjne; obsługę codzienną pojazdów i przyczep; inne prace podejmowane w celu wykonania zadania służbowego lub zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i rzeczy; niezbędne formalności administracyjne; utrzymanie pojazdu w czystości; 15-minutową przerwę, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Czasem pracy kierowcy jest również czas poza przyjętym rozkładem czasu pracy, w którym pozostaje on na stanowisku pracy w gotowości do jej wykonywania, w szczególności podczas oczekiwania na załadunek lub rozładunek, których przewidywany czas trwania nie jest znany kierowcy przed wyjazdem albo przed rozpoczęciem danego okresu. Natomiast zgodnie z art. 7 ustawy o czasie pracy kierowcy, do czasu jego pracy nie wlicza się: czasu dyżuru, jeżeli w jego czasie kierowca nie wykonywał pracy; nieusprawiedliwionych postojów w czasie prowadzenia pojazdu; dobowego nieprzerwanego odpoczynku.
Formy zatrudnienia kierowcy: umowa o pracę i alternatywy
Najbardziej adekwatną formą zatrudnienia dla większości przypadków jest umowa o pracę - w końcu kierowca w okresie jej obowiązywania wykonuje przydzielone mu zadania w imieniu pracodawcy z wykorzystaniem jego pojazdu i innego sprzętu technicznego. Takie rozwiązanie niesie za sobą szereg obowiązków i przywilejów określonych w kodeksie pracy. Nie jest to jednak jedyna możliwa opcja. Kierowcy wykonujący pojedyncze przewozy na rzecz danego przedsiębiorstwa mogą być zatrudniani w oparciu o umowę zlecenie. Nie jest to najlepsza forma w przypadku długotrwałej współpracy, jednak idealnie nadawać się będzie, kiedy zachodzi konieczność zatrudnienia kierowcy w celu wykonania konkretnego kursu. Drugim, za umową o pracę, najczęściej stosowanym rozwiązaniem jest zatrudnianie kierowców, którzy swoje zadania wykonują w ramach własnej działalności, realizując dla przewoźnika usługi kierowania pojazdem. Popularne „samozatrudnienie” posiada wiele cech tożsamych z umową zlecenia, jednak zasadnicza różnica dotyczy rozliczenia pomiędzy kierowcą a przewoźnikiem, które odbywa się na podstawie faktury za wykonaną usługę. Decydując się na takie rozwiązanie, należy wziąć jednak pod uwagę, aby zawarta umowa nie nosiła znamion ukrytej umowy o pracę a funkcjonowanie kierowcy odpowiadało cechom prowadzenia działalności gospodarczej.
Niezależnie jednak od rodzaju zawartej umowy, przedsiębiorca, w imieniu którego wykonywany jest transport, nie sceduje niektórych obowiązków na zleceniobiorcę czy kierowcę pracującego na własnej działalności. To przewoźnik powinien dbać m.in. o pobieranie danych z karty kierowcy i tachografu, sporządzać ewidencję czasu pracy kierowców, czy też delegować ich do pracy za granicę. W przeciwieństwie do wielu innych branż, kierowcy niebędący pracownikami, podlegają przepisom o czasie pracy na zasadach analogicznych, co ci będący „na etacie”.
W niektórych przypadkach obowiązujące prawo wymaga zachowania konkretnej formy zatrudnienia. Przedsiębiorstwa wykonujące przewozy na potrzeby własne, nie mogą bowiem korzystać z usług kierowców na podstawie umowy zlecenie czy też pracujących na własnej działalności.
Kierowca nie musi być zatrudniony na umowę o pracę, by wykonywać przewóz towarów. Określenie wynagrodzenia może być dokonane kwotowo za cały okres umowy, jednak trzeba pamiętać, że kwota wynagrodzenia podzielona przez faktyczną liczbę godzin pracy nie może być w 2019 r. Czasem pracy kierowców jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, w którym pozostają oni na swoich stanowiskach pracy, będąc do dyspozycji podmiotu, dla którego świadczą usługę przewozu drogowego i wykonują czynności, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o pracy kierowców.
Pracodawca, który prowadzi firmę zajmującą się transportem drogowym na terenie Polski i poza jej granicami, powinien w umowie o pracę swoich kierowców określić miejsce pracy na przykład jako obszar Unii Europejskiej lub obszar województwa dolnośląskiego. Przy czym obszar Unii Europejskiej będzie dotyczył kierowców, którzy świadczą przewóz drogowy poza granicami Polski. Natomiast miejsce wskazane jako obszar danego województwa będzie dotyczyło kierowców, którzy wykonują przewóz drogowy na tym wskazanym terenie Polski.
Zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2012 poz. 1155) pracodawca jest obowiązany: poinformować kierowców o obowiązujących ich przepisach z zakresu czasu pracy, w sposób przyjęty u danego pracodawcy oraz uzyskać od kierowcy oświadczenie na piśmie: o wymiarze zatrudniania kierowców albo o niepozostawaniu w zatrudnianiu u innego pracodawcy, o przeciętnej tygodniowej liczbie godzin wykonywanych przewozów drogowych lub innych czynności, na innej podstawie niż stosunek pracy, albo o ich niewykonywaniu.
Zgodnie z art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: zapisów na wykresówkach; wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa powyżej. W stosunku do pracowników objętych zadaniowym czasem pracy oraz pracowników otrzymujących ryczałt za godziny nadliczbowe lub ryczałt za porę nocną, nie ewidencjonuje się godzin pracy. Pracodawcy, którzy prowadzą ewidencję w formie wskazanej powyżej, zobowiązani są do prowadzenia indywidualnych kart ewidencji nieobecności pracownika w pracy z podziałem na rodzaj i wymiar. Ewidencję czasu pracy pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek i powinien przechowywać przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego (por. art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców).
W umowie o pracę kierowcy miejsce pracy wskazuje się odmiennie, ponieważ będzie to często określony terytorium, obszar geograficzny odnoszący się np. do danego kraju. Przykład 1.Pracodawca, który prowadzi firmę zajmującą się transportem drogowym na terenie Polski i poza jej granicami, powinien w umowie o pracę swoich kierowców określić miejsce pracy na przykład jako obszar Unii Europejskiej lub obszar województwa dolnośląskiego. Przy czym obszar Unii Europejskiej będzie dotyczył kierowców, którzy świadczą przewóz drogowy poza granicami Polski. Natomiast miejsce wskazane jako obszar danego województwa będzie dotyczyło kierowców, którzy wykonują przewóz drogowy na tym wskazanym terenie Polski.
Jeśli chodzi o warunki wynagradzania kierowców to pracodawcy nie mogą uwzględniać składników wynagrodzenia, których wysokość jest uzależniona od liczby przejechanych kilometrów lub ilości przewiezionego ładunku, jeżeli ich stosowanie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu na drogach lub zachęcać do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (art. 26 ustawy o czasie pracy kierowców).
Pracodawca przygotowuje informację o warunkach przy zatrudnianiu kierowców w pierwszym dniu jego pracy. Warto dodać, że pracownicy powinni otrzymać dwie informacje dotyczące czasu pracy: 1) w zakresie czasu jazdy, przewidywanych przerw i odpoczynków kierowcy oraz 2) obowiązujących podstawowych warunków zatrudnienia.
Wprowadzono zmiany, które nie pozwalają na bezwzględne zakazywanie kierowcom podejmowania dodatkowej pracy u innego pracodawcy. Wyłączenie stosowania artykułu 26(1) Kodeksu Pracy dotyczy wszystkich kierowców, którzy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę. Ustawa o czasie pracy kierowców ma zastosowanie do każdego kierowcy, który wykonuje przewóz drogowy. Jednak wyłączenie to nie uprawnia pracodawcy do jednostronnego zakazu podejmowania innej pracy przez pracownika. Pracodawca nie ma swobodnego uprawnienia do unilateralnego zakazania pracownikowi podejmowania innej pracy. Ten przepis nie ogranicza się tylko do możliwości zakazu podejmowania innej pracy w trakcie obowiązywania zatrudnienia u pracodawcy, który chciałby nałożyć taki zakaz (zakaz na przyszłość). Dotyczy on także samego stanu bycia zatrudnionym przez pracodawcę w roli kierowcy, nawet długo przed faktycznym zatrudnieniem w tym stanowisku. Wprowadzenie takiego zakazu skutkowałoby koniecznością rozwiązania istniejących umów. Realizując transport drogowy, zarówno krajowy, jak i międzynarodowy, kierowca może podjąć pracę w dowolnym wymiarze zatrudnienia. Nadal jednak przy zatrudnieniu jako kierowca, istotne jest monitorowanie czasu pracy kierowcy oraz czasu prowadzenia pojazdu.
5 pułapek samozatrudnienia czyli umowy B2B po Polskim Ładzie
Świadectwo kierowcy dla obcokrajowców
W obliczu wysokiego niedoboru kierowców na rynku pracy coraz większa liczba firm decyduje się na zatrudnianie obcokrajowców, w szczególności osób pochodzących z państw nienależących do Unii Europejskiej. Zanim dojdzie do legalnego zawarcia umowy, konieczne jest przejście szeregu procedur dotyczących umożliwienia takiej osobie dostępu do rynku pracy. Niekiedy jednak nie wystarcza to do wysłania kierowcy w trasę, nawet jeżeli ten spełniałby wszystkie wymogi, o których mowa we wspomnianym wcześniej art. 39a Ustawy o transporcie drogowym.
Przewoźnicy, którzy zamierzają korzystać z usług osób pochodzących z krajów trzecich w transporcie międzynarodowym, powinni najpierw uzyskać dla nich świadectwo kierowcy. Świadectwo jest dokumentem potwierdzającym, że kierowca jest legalnie zatrudniony przez przedsiębiorstwo, na rzecz którego wykonuje przewóz. Do jego uzyskania wymagane jest, by firma posiadała licencję wspólnotową, zatrudniła danego kierowcę oraz zgłosiła go do ubezpieczenia społecznego. Sam kierowca powinien także spełniać warunki określone w ustawie (np. powinien posiadać wpis kodu 95 do prawa jazdy lub karty kwalifikacji kierowcy, jeśli jest wymagany). Dopiero wówczas przedsiębiorca składa wniosek do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, który weryfikuje wszystkie kryteria i wydaje świadectwo. Z obowiązku dysponowania świadectwem kierowcy zwolnieni są pracownicy, którzy posiadają obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego.
Podsumowanie kluczowych obowiązków pracodawcy
Zatrudnianie kierowców wprowadza pełen szereg wymogów, które musi spełnić pracodawca. Należy wiedzieć kiedy zatrudnianie kierowców nie jest wskazane. Pracodawca powinien skierować kierowcę na badania lekarskie, przygotować i podpisać z nim umowę o pracę. A następnie założyć i prowadzić teczkę osobową pracownika związaną z jego zatrudnieniem. Pracodawca ma obowiązek zapewnić kierowcy szkolenie wstępne z bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) jeszcze przed rozpoczęciem pracy. Dodatkowo, pracodawca musi dostarczyć kierowcy informacje dotyczące ryzyka zawodowego związanego z wykonywaną pracą oraz przedstawić kartę oceny ryzyka zawodowego stosowną do stanowiska pracy kierowcy.
Omówione elementy stanowią jedynie część rzeczy, o których należy pamiętać przy zatrudnieniu kierowcy. Na poprawny przebieg całego procesu składa się wiele drobnych elementów, z których żadnego nie należy lekceważyć. Każda sytuacja powinna być rozpatrywana indywidualnie pod kątem obowiązującego prawa: m.in. Ustawy o transporcie drogowym, Ustawy o czasie pracy kierowców, czy Kodeksu pracy. Oprócz wymogów formalnych istotne znaczenie mają także umiejętności i doświadczenie danego kierowcy, które wydatnie wpływają na jakość jego pracy.
tags: #czy #kierowca #musi #miec #umowe #o