Wynagrodzenie za pracę stanowi jedno ze źródeł, z których może być prowadzona egzekucja świadczeń pieniężnych. W razie wszczęcia takiej egzekucji na pracodawcy oraz pracowniku kadr spoczywa szereg obowiązków dotyczących współpracy z komornikiem. Jakie konsekwencje może ponieść kadrowa, która pominie zajęcie wynagrodzenia?
Zadania komornika w postępowaniu egzekucyjnym
Zgodnie z art. 880 Kodeksu postępowania cywilnego (kpc) egzekucja z wynagrodzenia za pracę należy do komornika przy sądzie rejonowym ogólnej właściwości dłużnika, którą ustala się według jego miejsca zamieszkania. Dłużnikiem w takim przypadku jest zawsze pracownik (osoba fizyczna). Komornik jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym i wykonującym czynności w postępowaniu egzekucyjnym oraz zabezpieczającym. Do zadań komornika należy m.in. wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz innych tytułów wykonawczych i tytułów egzekucyjnych, które podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej bez zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności (art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych).
Zawiadomienie pracownika-dłużnika o zajęciu wynagrodzenia
Zgodnie z art. 881 § 2 kpc, zajmując wynagrodzenie za pracę, komornik zawiadamia pracownika-dłużnika, że do wysokości egzekwowanego świadczenia i aż do pełnego pokrycia długu nie wolno mu odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób. Dotyczy to w szczególności periodycznego wynagrodzenia za pracę i wynagrodzenia za prace zlecone oraz nagród i premii przysługujących dłużnikowi za okres jego zatrudnienia, jak również związanego ze stosunkiem pracy zysku lub udziału w funduszu zakładowym oraz wszelkich innych funduszach pozostających w związku ze stosunkiem pracy. W art. 87 i nast. Kodeksu pracy ustalono zasady dokonywania potrąceń należności egzekwowanych z wynagrodzenia za pracę, określając ułamkowo granice kwot potrąceń, a także kwoty wolne od potrąceń. Wspomniane ograniczenia służą zapewnieniu pracownikowi-dłużnikowi minimalnej kwoty środków finansowych, koniecznej do zapewnienia egzystencji.
Obowiązki pracodawcy w związku z egzekucją z wynagrodzenia
W związku z prowadzoną egzekucją z wynagrodzenia za pracę na pracodawcy ciążą obowiązki w zakresach:
- przekazywania wynagrodzenia na spłatę należności;
- informowania komornika o okolicznościach związanych z dokonywaniem spłaty należności;
- informowania nowego pracodawcy o zajęciu wynagrodzenia pracownika.
Przekazywanie wynagrodzenia na spłatę należności
Komornik prowadzący egzekucję wzywa pracodawcę, aby w granicach określonych w art. 881 § 2 kpc nie wypłacał dłużnikowi, poza częścią wolną od zajęcia, żadnego wynagrodzenia, lecz przekazywał zajęte wynagrodzenie bezpośrednio wierzycielowi egzekwującemu, zawiadamiając komornika o pierwszej wypłacie, albo przekazywał zajęte wynagrodzenie komornikowi w wypadku, gdy do wynagrodzenia jest lub zostanie w dalszym toku postępowania egzekucyjnego skierowana jeszcze inna egzekucja, a wynagrodzenie w części wymagalnej nie wystarcza na pokrycie wszystkich egzekwowanych świadczeń wymagalnych. Stosownie do okoliczności komornik może wezwać pracodawcę do przekazywania mu zajętego wynagrodzenia bezpośrednio (art. 881 § 3-4 kpc).
Obowiązek informowania komornika o okolicznościach związanych ze spłatą
Wykonując zajęcie wynagrodzenia za pracę, komornik wzywa pracodawcę, aby w ciągu tygodnia:
- przedstawił za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie periodycznego wynagrodzenia dłużnika za pracę oraz oddzielnie jego dochodu z wszelkich innych tytułów;
- podał, w jakiej kwocie i w jakich terminach zajęte wynagrodzenie będzie przekazywane wierzycielowi;
- w razie istnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę złożył oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o zajęte wynagrodzenie i czy oraz o jakie roszczenia została skierowana do zajętego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli.
Pracodawca obowiązany jest do niezwłocznego zawiadomienia komornika oraz wierzyciela o każdej zmianie tych okoliczności (art. 882 § 1 i 2 kpc).
Zajęcie wynagrodzenia pracownika a informowanie nowego pracodawcy
Należy pamiętać, że zajęcie wynagrodzenia obowiązuje nadal, choćby po zajęciu nawiązano z dłużnikiem nowy stosunek pracy lub zlecenia albo choćby zakład pracy przeszedł na inną osobę, jeżeli osoba ta o zajęciu wiedziała. Dlatego też w razie rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem-dłużnikiem dotychczasowy pracodawca czyni wzmiankę o zajęciu należności w wydanym dłużnikowi świadectwie pracy, a jeżeli nowy pracodawca dłużnika jest mu znany, przesyła mu zawiadomienie komornika i dokumenty dotyczące zajęcia wynagrodzenia oraz powiadamia o tym komornika i dłużnika, przeciwko któremu toczy się postępowanie egzekucyjne. Wzmianka w świadectwie pracy powinna zawierać oznaczenie komornika, który zajął należność, oraz numer sprawy egzekucyjnej, jak również wskazać wysokość potrąconych już kwot. Przesłanie zawiadomienia komornika ma skutki zajęcia należności dłużnika u nowego pracodawcy od chwili dojścia zawiadomienia do tego pracodawcy. Nowy pracodawca, któremu pracownik przedstawi świadectwo pracy ze wzmianką o zajęciu należności, zawiadamia o zatrudnieniu pracownika pracodawcę, który wydał świadectwo, oraz wskazanego we wzmiance komornika. Jeżeli nowy pracodawca, któremu pracownik nie okazał świadectwa pracy, dowie się, gdzie pracownik był przedtem zatrudniony, obowiązany jest zawiadomić poprzedniego pracodawcę o jego zatrudnieniu, chyba że pracownik przedstawi zaświadczenie od tego pracodawcy stwierdzające, że jego należności nie były zajęte. Obowiązek powiadomienia komornika o zmianie pracodawcy obciąża również dłużnika (art. 884 kpc).
Konsekwencje niewykonania obowiązków pracodawcy - grzywna i odszkodowanie
Pracodawcy, który nie wykonuje opisanych wyżej obowiązków, komornik wymierza grzywnę w wysokości do 5000 złotych. Jest ona powtarzana, jeżeli pracodawca nadal uchyla się od wykonania tych obowiązków w dodatkowo wyznaczonym terminie (art. 886 kpc). Co istotne, grzywna jest wymierzana osobie fizycznej. Zatem, jeżeli pracodawcą nie jest osoba fizyczna (a może to być zarówno osoba prawna, jak i jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej - por. art. 3 Kodeksu pracy), grzywnie podlega pracownik lub wspólnik odpowiedzialny za wykonanie danej czynności, a w razie niewyznaczenia takiego pracownika lub niemożności jego ustalenia - osoby uprawnione do reprezentowania pracodawcy. Jeżeli natomiast pracodawcą jest spółka cywilna, grzywnie podlega którykolwiek ze wspólników.
Jeśli w zakładzie pracy wyodrębniono stanowisko ds. kadr (i płac), to do zakresu zadań osoby zatrudnionej na tym stanowisku z pewnością należeć będzie wykonywanie obowiązków związanych z komorniczym zajęciem wynagrodzenia za pracę. Zatem to ta właśnie osoba, nie dopełniając wspomnianych obowiązków, osobiście naraża się na grzywnę. Ponadto, jeżeli z powodu zaniedbania obowiązków związanych z zajęciem wynagrodzenia za pracę została wierzycielowi wyrządzona szkoda (np. poprzez dokonanie wypłaty zajętej części wynagrodzenia pracownikowi-dłużnikowi zamiast przekazania jej na rzecz wierzyciela), pracodawca musi zapłacić wierzycielowi stosowne odszkodowanie. W takim wypadku do zapłaty odszkodowania zobowiązany jest zawsze pracodawca, niezależnie od tego, czy jest on osobą fizyczną, osobą prawną, czy jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.
W razie konieczności zapłaty przez pracodawcę odszkodowania wierzycielowi poszkodowanemu wskutek niedopełnienia obowiązków związanych z zajęciem wynagrodzenia za pracę dłużnika, pracodawca może uznać, że sam został poszkodowany przez pracownika zatrudnionego na stanowisku ds. kadr (i płac), który zaniedbał obowiązki służbowe w omawianym zakresie. Szkodę pracodawcy stanowić będzie wtedy wartość odszkodowania, które musiał zapłacić wierzycielowi. W konsekwencji, pracodawca może do pracownika zatrudnionego na stanowisku ds. kadr (i płac) skierować roszczenie regresowe. W zależności od rodzaju winy pracownik ten będzie zobowiązany do naprawienia szkody pracodawcy w pełnej wysokości (w przypadku winy umyślnej) albo w wysokości wyrządzonej szkody, jednak nieprzekraczającej 3-miesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody (w przypadku winy nieumyślnej) (art. 119, 120 i 122 kp).
Podsumowując, pracownik zatrudniony na stanowisku ds. kadr (i płac), nie dopełniając swoich obowiązków związanych z zajęciem wynagrodzenia za pracę innego pracownika, naraża się na grzywnę, którą może nałożyć komornik, oraz na odpowiedzialność materialną (odszkodowawczą) wobec pracodawcy. Niezależnie od tego pracodawca może wobec pracownika zastosować również karę porządkową.
Egzekucja z wynagrodzenia a rachunek bankowy
Jednym ze sposobów przymusowego wyegzekwowana od dłużnika roszczenia stwierdzonego tytułem wykonawczym jest egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Potrącenia z wynagrodzenia za pracę można dokonywać co do zasady do wysokości połowy wynagrodzenia, tylko w przypadku egzekucji świadczeń alimentacyjnych granica ta została podwyższona do wysokości trzech piątych. W granicach tych, kwotą wolną od potrąceń jest jednak kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę (nie dotyczy egzekucji zobowiązań alimentacyjnych). Nierzadko zdarza się, że pracodawca wypłaca pracownikowi wynagrodzenie przelewem na jego rachunek bankowy. Czy w takiej sytuacji komornik, który dokonał uprzednio zajęcia wynagrodzenia za pracę, ma prawo zająć również rachunek bankowy prowadzony na rzecz dłużnika? Przed przystąpieniem do odpowiedzi na powyższe pytanie należy przybliżyć, jak przebiega egzekucja z wierzytelności z rachunku bankowego. Zgodnie z art. 890 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zakazie wypłat z tego rachunku i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Przechodząc do meritum, należy wskazać, że w sytuacji, gdy pracodawca wypłaca pracownikowi wynagrodzenie przelewem na jego rachunek bankowy, środki finansowe zgromadzone na rachunku, a uzyskane z tytułu wcześniej wykonanej pracy nie podlegają opisanej powyżej ochronie przewidzianej w Kodeksie pracy dla wynagrodzenia i stanowią wierzytelności z rachunku bankowego. Środki finansowe stanowiące wynagrodzenie za pracę z chwilą wpłaty na rachunek bankowy tracą swój pierwotny charakter. Odmiennie sytuacja kształtuje się, gdy otrzymywane na rachunek bankowy wynagrodzenie za pracę jest już uprzednio pomniejszane o kwoty przekazane na zaspokojenie należności, a jednocześnie został zajęty także rachunek bankowy. W takim przypadku może dojść do przeznaczenia całej kwoty wynagrodzenia na poczet egzekwowanej należności, bank bowiem przekazując komornikowi kwoty z rachunku nie rozpatruje źródeł ich pochodzenia.
Co robić jak dojdzie do zajęcia wynagrodzenia przez komornika?
Jeżeli dojdzie do takiej sytuacji najkorzystniejszym będzie zwrócić się do pracodawcy z dyspozycją zmiany sposobu wypłaty pozostałej po potrąceniu części wynagrodzenia, na wypłatę do rąk własnych. Wartym podkreślenia jest również fakt, że pracodawca nie powinien odmówić wypłaty wynagrodzenia bezpośrednio do rąk pracownika. Zgodnie z art. 86 § 3 Kodeksu pracy obowiązek wypłacenia wynagrodzenia może być spełniony w inny sposób niż do rąk pracownika, jeżeli tak stanowi układ zbiorowy pracy lub pracownik uprzednio wyraził na to zgodę na piśmie. Innym rozwiązaniem jest złożenie wniosku do wierzyciela, ewentualnie komornika o zwolnienie rachunku bankowego w części, tj. co do wpływów z wynagrodzenia za pracę. Komornik jednak może odmówić dokonania zwolnienia, powołując się na fakt, że prowadzi postępowanie egzekucyjne zgodnie z wnioskiem wierzyciela. Jeżeli komornik nie dokona zwolnienia rachunku bankowego, wówczas możliwe będzie złożenie do sądu skargi na czynności komornika na podstawie art. 767 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Skargę składa się do sądu rejonowego, przy którym działa komornik, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia postanowienia oddalającego wniosek o zwolnienie wolnej od potrąceń kwoty wynagrodzenia wpływającej na rachunek bankowy. Istnieje jednak ryzyko, że sąd oddali skargę, gdyż uzna, że komornik, dokonując zajęcia rachunku bankowego nie naruszył przepisów postępowania. Kolejnym sposobem może być złożenie do sądu pisma z prośbą o wydanie przez sąd z urzędu zarządzenia komornikowi w przedmiocie zwolnienia rachunku bankowego.
Przepisy Kodeksu pracy dotyczące potrąceń z wynagrodzenia
Przedsiębiorca zatrudniający pracowników może napotkać na swojej drodze różnorodne trudne sytuacje dotyczące zajęcia wynagrodzeń pracowników. Jednym z nich jest egzekucja komornicza. Pracodawca nie ma wyboru i musi dostosować się do decyzji wydanej przez komornika. Jednak w tego typu sprawach nie może zapomnieć o podstawowych przepisach - Kodeksie pracy - które wskazują zasady ochrony wynagrodzenia pracownika. Jak wynika z art. 87 par. 1 Kodeksu pracy, z wynagrodzenia za pracę - po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - podlegają potrąceniu:
- sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych,
- sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne,
- zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi,
- kary pieniężne przewidziane w art. 108 KP (za nieprzestrzeganie przez pracownika przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy lub przepisów przeciwpożarowych, opuszczenie pracy bez usprawiedliwienia, stawienie się do pracy w stanie nietrzeźwości lub spożywanie alkoholu w czasie pracy).
Egzekucja komornicza nie została wymieniona bezpośrednio w powyższych punktach, z pewnością jednak odnosi się ona do kwestii wskazanych w punkcie pierwszym oraz drugim. W przypadku egzekucji komorniczych potrącenie może być dokonywane do 50% wynagrodzenia, o czym stanowi art. 87 par. 3 KP. Natomiast w razie egzekucji świadczeń alimentacyjnych - do wysokości 3/5 wynagrodzenia. Warto podkreślić, że zgodnie z treścią art. 87 par. 5 Kodeksu nagroda z zakładowego funduszu nagród, dodatkowe wynagrodzenie roczne oraz należności przysługujące pracownikom z tytułu udziału w zysku lub w nadwyżce bilansowej podlegają egzekucji komorniczej na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych do pełnej wysokości. Ustawodawca w par. 8 tego artykułu podkreśla, że potrąceń należności z wynagrodzenia pracownika w miesiącu, w którym są wypłacane składniki wynagrodzenia za okresy dłuższe niż 1 miesiąc, dokonuje się od łącznej kwoty wynagrodzenia uwzględniającej te składniki wynagrodzenia.
Egzekucja komornicza z wynagrodzenia - obowiązki pracodawcy krok po kroku
Podstawowym sposobem prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez komornika przeciwko osobie fizycznej jest skierowanie zajęcia do wynagrodzenia za pracę dłużnika, czyli osoby, od której organ egzekucyjny domaga się zapłaty. W chwili dokonania zajęcia powstają liczne obowiązki faktyczne i formalne, z których przedsiębiorca zatrudniający dłużnika musi się wywiązać. Zajęcie wywołuje skutek od chwili jego doręczenia w siedzibie lub w placówce, a także, co wymaga podkreślenia, w chwili zwrotu do kancelarii komornika nie podjętej, a dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej odpis zajęcia wynagrodzenia za pracę, kierowanej na adres przedsiębiorstwa, czyli na adres ujawniony w KRS lub CEIDG. Pracodawca mimo faktycznej nieznajomości treści korespondencji ponosi pełną odpowiedzialność zarówno karną, jak i odszkodowawczą za wykonanie zajęcia. Przedsiębiorcy najczęściej są karani wysokimi grzywnami za nieudzielenie odpowiedzi na zajęcie lub błędne wyliczenie potrącenia, które w szczególności w sprawach alimentacyjnych może przysporzyć nieprzeszkolonej w tym zakresie osobie kłopotów. Pracodawcy nagminnie ignorują zajęcia, które dotyczą pracowników zatrudnionych za minimalne wynagrodzenie, co jest niedopuszczalne, gdyż mimo iż minimalne wynagrodzenie nie podlega egzekucji, należy o tym zawiadomić komornika. Co więcej, są wyjątkowe stany faktyczne, w których mimo umowy o pracę zawartej za minimalną kompensacją należy dokonywać potrąceń. Należy zasygnalizować, iż są składniki wynagrodzenia, a także formy zatrudnienia, przy których należy przekazać do komornika pełną kwotę zarobku. Wskazane jest istotne dla pracodawcy, gdyż przy aktualnie obowiązujących przepisach, względniejszych dla dłużnika, wierzyciele masowi szukają możliwości przeniesienia obowiązku zapłaty na podmioty, które w oczywisty sposób są w lepszej sytuacji finansowej niż pierwotnie zobowiązany. Jak wskazano, zajęcie wywołuje skutek z chwilą doręczenia jego odpisu opatrzonego podpisem komornika i pieczęcią państwową. Jeśli kwota została wypłacona pracownikowi przed dokonaniem zajęcia, należy je realizować od następnego okresu rozliczeniowego. Pracownikowi zatrudnionemu na umowie o pracę, nie uwzględniając wyjątków, należy pozostawić kwotę odpowiadającą minimalnemu wynagrodzeniu, a każdą kwotę powyżej przelać do komornika, lecz maksymalnie 50% całej kwoty podlegającej wypłacie. Przy pracownikach zatrudnionych na ułamek etatu należy zastosować powyższy wzór stosunkowo. Do podstawy obliczenia potrącenia należy doliczyć wszystkie kwoty podlegające wypłacie, a wynikające z umowy o pracę, np. zysk, premie, nagrody, kwoty przyznane z funduszy zakładowych. Zarobek nie wynikający z umowy o pracę nie podlega potrąceniu na podstawie zajęcia wynagrodzenia, organ egzekwujący musi zastosować inny środek egzekucji. Realizacji podlegają kwoty wskazane w zajęciu i tylko one są zajęte. Jeśli żądana kwota jest niższa niż możliwe potrącenie, zaspokajamy żądaną należność w całości, po czym należy uznać, że zajęcie wygasło.
Ciągłość zajęcia i zbieg egzekucji
W polskim prawie egzekucyjnym uregulowanym w Kodeksie postępowania cywilnego działa instytucja ciągłości zajęcia, krytycznie ważna przy olbrzymiej rotacji pracowników. Wskazana nakłada obowiązki zarówno na dotychczasowego, jak i przyszłego pracodawcę dłużnika. Zajęcie obowiązuje mimo zmiany przez dłużnika pracodawcy, zmiany właściciela przedsiębiorstwa lub przekształcenia. Dotychczasowy pracodawca ma obowiązek dokonania adnotacji o zajęciu na świadectwie pracy informacji oraz przekazania otrzymanego odpisu zajęcia do nowego pracodawcy dłużnika. Nowy pracodawca, pod rygorem odpowiedzialności karnej i cywilnej, realizuje zajęcie od chwili otrzymania zawiadomienia lub świadectwa pracy. Jeśli pracownik nie okaże świadectwa pracy, a nowy pracodawca dowie się, gdzie pracownik wcześniej był zatrudniony, ma obowiązek zawiadomienia poprzedniego zakładu pracy o zawarciu umowy z dłużnikiem, chyba że ten okaże zaświadczenie, iż jego wynagrodzenie było wolne od wszelkich zajęć. Kolejnym elementem zajęcia wynagrodzenia za pracę jest wystąpienie zbiegu egzekucji. Zbieg egzekucji występuje, gdy dwóch lub więcej komorników albo administracyjny organ egzekucyjny skieruje zajęcie do jednego składnika majątkowego. Zbiegi egzekucji występują nagminnie, dłużnicy w zdecydowanej większości mają wielu wierzycieli, którzy mają prawo wyboru komornika, który odzyska na ich rzecz zaległość. Pracodawca realizujący zajęcie komornicze musi odpowiednio zareagować, gdyż może zostać pociągnięty do odpowiedzialności przez każdego z wierzycieli pracownika lub zostać ukaranym przez każdego z komorników. Podkreślenia wymaga fakt, iż lawinowo wzrosła liczba zaleceń po kontrolnych dla Komorników Sądowych, aby karać trzeciodłużników grzywnami za niewykonanie lub błędne wykonanie obowiązku. Grzywna, nałożona przez komornika, stanowi dochód Skarbu Państwa. Z perspektywy komornika jest łatwiej ukarać podmiot grzywną niż dochodzić, czy jest ona słuszna, czy nie.
Rozliczenia podatkowe i składkowe po egzekucji komorniczej
Niejednokrotnie dochodzi do sytuacji, w których zaległą pensję i odprawę pracownik odzyskuje w drodze egzekucji komorniczej. Należy wtedy pamiętać o konieczności odprowadzania zaliczek na PIT i składek na ubezpieczenia społeczne. Po egzekucji komorniczej obowiązki rozliczenia poszczególnych danin publicznoprawnych obciążają zarówno pracodawcę i komornika, jak i samego pracownika. I to niezależnie od woli stron oraz tego, kto faktycznie dysponuje środkami na zapłatę należności. Zgodnie z art. 42e ust. 1 ustawy o PIT „w przypadku, gdy wypłaty świadczeń określonych w art. 12 dokonuje komornik sądowy (…), a nie zakład pracy, jest on obowiązany, jako płatnik, do poboru zaliczki na podatek, stosując do wypłacanych świadczeń najniższą stawkę podatkową określoną w skali”, a stosownie do art. 42e ust. 4 ustawy przepisy określające obowiązki płatników stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że komornik sądowy przekazuje kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrał zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, przesyłając równocześnie deklarację PIT-4. Wyegzekwowana od pracodawcy kwota wynagrodzenia będzie przychodem dla podatnika z chwilą jego otrzymania i stosownie do postanowienia przepisu art. 45 ust. Od wynagrodzenia, które były pracownik otrzymał w wyniku egzekucji komorniczej, pracodawca ma obowiązek opłacić składki na ubezpieczenia społeczne na zasadach ogólnych (art. 4 pkt 2 w zw. z art. 17 ust. 1 Ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Zgodnie z art. 84 ust. 2 w związku z art. 81 ust. 1 Ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, składka na ubezpieczenie zdrowotne powinna być opłacona przez byłego pracownika bezpośrednio na rachunek bankowy wskazany przez właściwy oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia. Odprawa nie korzysta jednak ze zwolnienia z podatku dochodowego i analogicznie do wynagrodzenia podatnik powinien w zeznaniu podatkowym wykazać przychód z tego tytułu i opodatkować dochód łącznie z innymi dochodami uzyskanymi w danym roku podatkowym.
Egzekucja z wynagrodzenia a wynagrodzenie na umowę cywilnoprawną
Jeżeli pracownik jest zatrudniony u pracodawcy także na podstawie umowy cywilnoprawnej, to dokonywanie potrąceń komorniczych z wynagrodzenia otrzymywanego z tytułu tej umowy następuje na takich samych zasadach jak potrącenia z wynagrodzenia za pracę.
Podmioty uprawnione do dochodzenia należności
W momencie gdy do zakładu pracy wpłynie powiadomienie o zajęciu wynagrodzenia pracownika, pracodawca ma obowiązek potrącać część jego wypłaty. Zgodnie z przepisami prawa pracy, można dokonać zajęcia wynagrodzenia w drodze egzekucji komorniczej prowadzonej przez uprawnione podmioty, albo na wniosek wierzyciela. Podmiotami, które mogą dochodzić należności pieniężnych na drodze postępowania egzekucyjnego, są:
- komornik,
- naczelnik urzędu skarbowego,
- dyrektor oddziału ZUS,
- dyrektor oddziału regionalnego Agencji Mienia Wojskowego,
- prezydent lub burmistrz miasta (organ gminy o statusie miasta),
- wierzyciel alimentacyjny.
Podmioty te, z mocy obowiązujących przepisów, mają prawo dochodzić należności, wobec których zapadło prawomocne orzeczenie (wyrok sądowy, prawomocna decyzja administracyjna) i które nakazują zobowiązanemu pracownikowi zapłatę na rzecz innego podmiotu określonej kwoty.
tags: #czy #egzekucja #z #wynagrodzenie #obejmuje #odszkodowanie