Wielu pracowników frapuje zagadnienie urlopu uzupełniającego - kto i kiedy ma do niego prawo, czy udzielany jest proporcjonalnie do czasu, który pozostał do końca roku, czy konieczne jest złożenie wniosku? Zawiły z pozoru temat po zgłębieniu okazuje się niemal błahy.
Każdemu pracownikowi zatrudnionemu na umowę o pracę przysługuje urlop wypoczynkowy. Wymiar urlopu zależy od stażu pracy i wynosi 20 dni, jeżeli pracownik ma staż krótszy niż 10 lat, lub 26 dni wolnych od pracy w przypadku przepracowania co najmniej 10 lat. Jednak co w sytuacji, kiedy pracownik nabywa prawo do wyższego wymiaru urlopu w trakcie roku kalendarzowego? W tym artykule odpowiemy na to pytanie i wyjaśnimy, czym jest urlop uzupełniający i jak go liczyć.
Urlop uzupełniający to dodatkowe dni wolne od pracy, które przysługują każdemu pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę po osiągnięciu 10 lat stażu pracy liczonego do wymiaru urlopu.
Czym jest urlop uzupełniający?
Urlop uzupełniający to dodatkowe dni wolne przysługujące pracownikowi, który w trakcie roku kalendarzowego nabył prawo do wyższego wymiaru urlopu. W praktyce oznacza to sytuację, w której osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę osiąga 10 lat stażu pracy - i zyskuje prawo do 26 zamiast 20 dni urlopu wypoczynkowego. Różnica między tymi wymiarami, czyli 6 dni, stanowi urlop uzupełniający.
Urlop uzupełniający to część urlopu wypoczynkowego. Stanowi wyrównanie różnicy między niższym a wyższym wymiarem urlopu. Kodeks pracy przewiduje dwa progi urlopowe. Pracownikowi ze stażem pracy poniżej 10 lat przysługuje urlop wypoczynkowy w wymiarze 20 dni. Osobie z co najmniej 10-letnim stażem - 26 dni. Przejście z niższego na wyższy wymiar urlopu nie zawsze następuje z początkiem roku. Osoba, która w styczniu otrzymała 20 dni urlopu i wszystkie wykorzystała do maja, a we wrześniu jej staż osiągnął 10 lat, ma prawo do 6 dodatkowych dni wolnych. Są one jednak częścią urlopu wypoczynkowego.
Zgodnie z art. 158 Kodeksu pracy urlop uzupełniający należy się pracownikowi, który wykorzystał urlop wypoczynkowy przysługujący mu w danym roku kalendarzowym, a potem uzyskał prawo do urlopu w wyższym wymiarze. To oznacza, że urlop uzupełniający jest różnicą między niższym wymiarem urlopu (20 dniami wg art. 154 § 1 pkt 1 k.p.) a wyższym (26 dniami wg art. 154 § 1 pkt 2 k.p.). Wynosi 6 dni dla pełnoetatowców.
Pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający. W praktyce oznacza to, że jeżeli do czasu osiągnięcia 10-letniego stażu pracownik wykorzystał już cały urlop - 20 dni, to przysługuje mu 6 dni urlopu uzupełniającego. Jeśli natomiast w ogóle jeszcze nie wypoczywał lub korzystał z urlopu, ale częściowo, to jego wymiar ulega wydłużeniu do 26 dni.
Pracownik nabywa prawo do urlopu uzupełniającego, gdy spełnione są dwa warunki jednocześnie - osiągnął odpowiedni staż pracy uprawniający do wyższego wymiaru urlopu oraz wykorzystał dotychczasową pulę dni wolnych w danym roku kalendarzowym. Urlop uzupełniający w pełnym wymiarze 6 dni przysługuje mu niezależnie od miesiąca nabycia prawa. Nawet jeśli pracownik nabył prawo do dłuższego urlopu dopiero 31 grudnia, nie stosuje się zasad proporcji.
Pracownikowi, który wykorzystał urlop wypoczynkowy za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający.
Pracownik nabywa prawo do urlopu uzupełniającego od dnia osiągnięcia wymaganego progu stażu pracy. To oznacza, że pracownik, który wcześniej miał prawo do 20 dni urlopu, teraz zyskuje dodatkowe 6 dni. To daje łącznie 26 dni urlopu wypoczynkowego.
Zgodnie z art. 158. Kodeksu pracy: Pracownikowi, który wykorzystał urlop wypoczynkowy za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający.
Anna rozpoczęła swoją pierwszą pracę 1 września 2021 roku, zaraz po ukończeniu studiów. Wówczas jej wymiar urlopu wypoczynkowego wynosił 20 dni. W 2023 roku Anna wykorzystała całą pulę urlopu już w czerwcu i nie miała już możliwości skorzystania z płatnego dnia wolnego. Jednak 1 września 2023 nabyła już prawo do 26 dni urlopu (8 lat studiów + 2 lata pracy), więc otrzymała urlop uzupełniający w wymiarze 6 dodatkowych dni wolnych od pracy.
Każdy pracownik, który pracuje u pracodawcy przez cały rok (w którym upływa mu 10 lat stażu urlopowego) otrzymuje pełen urlop w wymiarze dodatkowych 6 dni, bez względu na to, czy osiągnie wymagany próg stażu pracy w styczniu, czy grudniu.
Kiedy nabywane jest prawo do urlopu uzupełniającego?
Zgodnie z art. 158 Kodeksu pracy prawo do urlopu uzupełniającego przysługuje tym osobom, które w tym samym roku kalendarzowym:
- wykorzystały wszystkie 20 dni urlopu wypoczynkowego,
- nabyły prawo do zwiększonego wymiaru urlopu wypoczynkowego (wynoszącego 26 dni) - ich staż czasu pracy przekroczył 10 lat.
Przykład 1.
Pracownik wykorzystał do lipca cały przysługujący mu urlop wypoczynkowy. W sierpniu tego samego roku osiągnie próg 10 lat stażu pracy.
W takich okolicznościach pracownikowi należy się urlop uzupełniający w wymiarze 6 dni (różnica pomiędzy wymiarami 20 i 26 dni urlopu wypoczynkowego) do wykorzystania na zasadach “normalnego” urlopu.
Co w sytuacji, gdy pracownik nie wykorzystał urlopu (w ogóle lub w części) przed przekroczeniem wspomnianego progu 10 lat?
Nie nabywa on prawa do urlopu uzupełniającego, bo nie jest mu ono potrzebne - z zasady zwiększony zostaje wymiar urlopu wypoczynkowego do 26 dni i tyle (lub z pomniejszeniem o wykorzystaną wcześniej część) ma do dyspozycji w danym roku.
Przykład 2.
Pracownik przebywał na urlopie 14 dni w miesiącach letnich. We wrześniu tego samego roku osiągnął 10-letni staż pracy.
W danym roku kalendarzowym pozostało mu w sumie 12 dni urlopu do dyspozycji - 6 bazowych i 6 stanowiących podwyższenie wymiaru.
Co wlicza się do stażu pracy?
Staż pracy to okres, w którym pracownik był zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Do tego okresu zalicza się również czas edukacji.
Zgodnie z art. 155. Kodeksu pracy, do stażu pracy wlicza się okres nauki w wymiarze:
- nie więcej niż 3 lata - za ukończenie zasadniczej szkoły zawodowej,
- nie więcej niż 5 lat - za ukończenie średniej szkoły zawodowej,
- 4 lata - za ukończenie średniej szkoły ogólnokształcącej,
- 6 lat - za ukończenie szkoły policealnej,
- 8 lat - za ukończenie szkoły wyższej.
Należy pamiętać, że okresów nauki nie można sumować. Oznacza to, że osoba po ukończeniu studiów otrzyma 8 lat do stażu pracy, a nie 8 lat studiów + 4 lata liceum. Dodatkowo, jeżeli pracownik świadczył pracę np. w trakcie studiów, nie liczymy podwójnie okresów pracy i nauki a wybieramy wariant korzystniejszy dla pracownika, np. zaliczamy 8 lat stażu za licencjat i pracę w trakcie studiów magisterskich.
Zgodnie z Kodeksem pracy ukończenie szkoły wyższej skutkuje osiągnięciem ośmiu lat, które wliczają się do czasu pracy. Kiedy absolwentowi przysługuje urlopowe uzupełnienie?
Przykład 3.
Obecny absolwent, jeszcze przed podjęciem nauki na uniwersytecie, przepracował 3 lata w oparciu na umowie o pracę. Po ukończeniu studiów podjął pracę na etat. Jaki wymiar urlopu go dotyczy?
Po ukończeniu studiów opisany absolwent ma 11 lat stażu liczonego do czasu pracy, dlatego podejmując pracę, nabywa prawo do urlopu w podwyższonym wymiarze.
Przykład 4.
Obecny absolwent, jeszcze przed podjęciem nauki na uniwersytecie, przepracował 22 miesiące w oparciu na umowie o pracę. Po ukończeniu studiów podjął pracę na etat. Jaki wymiar urlopu go dotyczy?
Zachowując ciągłość zatrudnienie-studia-zatrudnienie, po ukończeniu nauki na uniwersytecie staż liczony do czasu pracy absolwenta wynosi 9 lat i 10 miesięcy. Jeśli w ciągu dwóch miesięcy wykorzysta cały przysługujący mu urlop, w dniu rozpoczęcia 10-ego roku liczonego do czasu pracy nabędzie on prawo do urlopu uzupełniającego - w wymiarze 6 dni w skali roku.
Jak oblicza się urlop uzupełniający?
Obliczanie urlopu uzupełniającego polega na ustaleniu różnicy pomiędzy nowym wymiarem urlopu (26 dni) a dotychczasowym wymiarem urlopu (20 dni). W praktyce oznacza to, że pracownik, który nabył prawo do dłuższego urlopu, otrzymuje dodatkowe 6 dni urlopu wypoczynkowego.
Obliczenie wymiaru urlopu uzupełniającego dla pracownika objętego Kodeksem pracy jest łatwe. Wystarczy policzyć różnicę między wyższym a niższym wymiarem urlopu. Dla pełnego etatu wynosi ona 6 dni (26 - 20). Przy niepełnym etacie wartości zmniejszają się proporcjonalnie.
Co istotne - urlopu uzupełniającego nie wylicza się na zasadzie proporcji. Każdy pracownik otrzymuje pełen urlop w wymiarze dodatkowych 6 dni, bez względu na to, czy osiągnie wymagany próg stażu pracy w styczniu czy grudniu. Wymogiem jest to, aby najpierw wykorzystać urlop w wymiarze 20 dni wolnych od pracy. W przeciwnym razie przyznanie urlopu uzupełniającego nie nastąpi, ponieważ nie będzie on potrzebny pracownikowi. W takiej sytuacji pracownik otrzyma swój pierwszy wyższy wymiar urlopu dopiero w kolejnym roku kalendarzowym.
Pracownik nie musi składać wniosku o urlop uzupełniający. Przyznanie go jest obowiązkiem pracodawcy.
Przykład
Roksana wykorzystała 20 dni urlopu wypoczynkowego do 20 czerwca. Nie mogłaby wziąć ani 1 dnia wolnego do końca roku, gdyby nie fakt, że 1 sierpnia osiągnęła 10-letni staż pracy. Zwróć uwagę, że art. 158 k.p. mówi o pracowniku, który wykorzystał urlop wypoczynkowy za dany rok kalendarzowy. Otóż pracodawca przyzna tej osobie dodatkowe dni urlopu, ale wtedy nie nazwiemy ich urlopem uzupełniającym. Ewentualnie powiemy, że jest niecelowy, jak podaje Państwowa Inspekcja Pracy.
Przykład
Ignacy wykorzystał 16 dni z 20 urlopu wypoczynkowego: 1 dzień w lutym, 2 dni w kwietniu, 3 dni w maju i 10 dni w lipcu. Pozostałe 4 dni planuje wykorzystać w listopadzie. Jednak już 5 października staż pracy Ignacego wyniesie 10 lat, więc pracodawca zwiększy wymiar urlopu wypoczynkowego z 20 do 26 dni. Pracownik zyska dodatkowe 6 dni wolnego, ale nie nazwiemy ich urlopem uzupełniającym, ponieważ nie został spełniony warunek o wykorzystaniu całego wymiaru za dany rok kalendarzowy z art.
Urlop uzupełniający a niepełny etat
Osoba zatrudniona na niepełny etat na podstawie umowy o pracę ma prawo do urlopu uzupełniającego. Trzeba go przeliczyć proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy, np. 1/2 etatu.
Anita pracuje na 2/3 etatu. Zgodnie z art. 154 § 2 k.p. pracodawca oblicza wymiar urlopu proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy. Jako podstawę przyjmuje wymiar z art. 154 § 1 pkt 1 k.p., czyli 20 dni, bo staż pracy Anity nie przekracza 10 lat. Pracowniczka wykorzystywała do tej pory 14 dni urlopu wypoczynkowego w roku kalendarzowym (przepisy zobowiązują do zaokrąglenia niepełnego dnia w górę). Kiedy Anita osiągnie 10 lat stażu pracy, zyska większy wymiar urlopu wypoczynkowego.
Urlop uzupełniający w okresie wypowiedzenia
Załóżmy, że pracownik nabywa prawo do wyższego wymiaru urlopu wypoczynkowego, ale tuż przed odejściem z obecnej pracy. W takiej sytuacji pracodawca nalicza urlop uzupełniający, tylko proporcjonalnie do okresu zatrudnienia.
Ostatni dzień zatrudnienia Andrzeja wypadł 31 sierpnia. O ile pracownikowi przysługiwało 20 dni urlopu wypoczynkowego, o tyle 21 sierpnia minęło 10 lat stażu pracy, co uprawniło Andrzeja do wyższego wymiaru urlopu, czyli 26 dni.
Czy pracownik może wykorzystać cały urlop, a potem się zwolnić?
Tak, o ile pracodawca zaakceptuje wszystkie wnioski urlopowe.
Nie, pracodawca nie może udzielić pracownikowi urlopu, do którego nie zdążył nabyć prawa. Nie ma znaczenia, że strony umowy o pracę nie zamierzają jej rozwiązywać, więc osoba zatrudniona z pewnością osiągnie 10-letni staż pracy.
Weronika odeszła od pracodawcy 31 marca, ponieważ zawarła umowę o pracę na czas określony z inną firmą.
Planowanie urlopu wypoczynkowego tuż przed nabyciem prawa do podwyższonego wymiaru
Pracodawca powinien sporządzić plan urlopów na następny rok najpóźniej do 31 grudnia danego roku. Dokument taki powinien uwzględniać wszystkie rodzaje urlopów wypoczynkowych, a więc: bieżący, zaległy i uzupełniający. Oznacza to, że jeśli w czerwcu pracownik nabędzie prawo do podwyższonego wymiaru urlopu, a plan urlopów opracowywany jest wcześniej (np. w lutym), pracodawca powinien umożliwić mu zaplanowanie wypoczynku w podwyższonym wymiarze.
Teoretycznie pracodawca może zwiększyć wymiar urlopu wypoczynkowego (przepisy wewnątrzzakładowe mogą być korzystniejsze od ustawowych przywilejów pracowniczych). Po pierwsze - samo wpisanie wyższego wymiaru urlopu wypoczynkowego do kalendarza nieobecności pracowników nie równa się udzieleniu wolnego. Po drugie - ważne, aby z planu nie wynikało, że pracownik wykorzysta 26 dni, zanim minie 10 lat stażu pracy.
Pracodawca może odmówić udzielenia urlopu wypoczynkowego ze względu na szczególne potrzeby, np.
Jak zaplanować URLOP w SWOJEJ FIRMIE?
Urlop uzupełniający nauczyciela
Nauczyciel zatrudniony w szkole, w której organizacja pracy obejmuje ferie szkolne, korzysta z urlopu wypoczynkowego właśnie w tym czasie - jego wymiar odpowiada długości ferii (art. 64 ust. 1 Karty Nauczyciela). Wyjątek stanowią nauczyciele pełniący funkcje kierownicze, których ta zasada nie obowiązuje (art. 64 ust. 2a Karty Nauczyciela).
Nauczyciel ma prawo do urlopu uzupełniającego w trakcie roku szkolnego w wymiarze do 8 tygodni (art. 66 ust. 1 Karty Nauczyciela), jeśli nie zdołał w pełni wykorzystać urlopu wypoczynkowego w czasie ferii z powodu:
- niezdolności do pracy spowodowanej chorobą lub kwarantanną w związku z chorobą zakaźną,
- urlopu macierzyńskiego, uzupełniającego urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,
- urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego,
- urlopu dla poratowania zdrowia,
- odbywania ćwiczeń wojskowych lub krótkotrwałego przeszkolenia wojskowego.
Istnieje także osobna definicja dla urlopu uzupełniającego dla nauczycieli zatrudnionych w placówkach, w których przewiduje się wakacje i ferie zimowe. Urlop uzupełniający w tym przypadku dotyczy wolnego w ciągu roku szkolnego, jeśli nauczyciel nie mógł wykorzystać 8 tygodni urlopu wypoczynkowego (bieżącego) w czasie ferii szkolnych - zimowych i letnich łącznie.
Nauczycielowi przysługuje urlop uzupełniający z powodu niezdolności odbycia urlopu wypoczynkowego w okresie ferii szkolnych z przyczyny:
- choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,
- urlopu macierzyńskiego lub urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,
- urlopu ojcowskiego,
- urlopu rodzicielskiego,
- urlopu dla poratowania zdrowia,
- odbywania ćwiczeń wojskowych lub krótkotrwałego przeszkolenia wojskowego.
Urlop uzupełniający a kilka umów w danym roku kalendarzowym
Możecie Państwo mieć wątpliwości jak w takiej sytuacji poprawnie wyliczyć wymiar urlopu wypoczynkowego, czy trzeba ustalać proporcję? Przepis art. 158 Kodeksu pracy stanowi, że pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający.
Przykład:
Pracownik był zatrudniony na podstawie umowy na czas określony od 1 stycznia do 31 grudnia 2023 r. W lutym 2023 r. wykorzystał 5 dni urlopu wypoczynkowego, a sierpniu 2023 r. - 15 dni. Z dniem 31 grudnia 2023 r. osiągnął staż pracy uprawniający go do 26 dni urlopu wypoczynkowego. Ponieważ od 1 stycznia 2024 r. został u tego samego pracodawcy zatrudniony na czas nieokreślony - ma prawo wykorzystać w tym roku 6 dni urlopu uzupełniającego, do którego nabył prawo z końcem 2023 r.
Jednakże trzeba mieć jeszcze na uwadze § 3 rozporządzenia MPiPS z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. z 1997 r. nr 2, poz. 14 ze zm.), zgodnie z którym wymiar proporcjonalnego urlopu wypoczynkowego w roku kalendarzowym, w którym pracownik nabył u danego pracodawcy prawo do urlopu wypoczynkowego w wyższym wymiarze, ustala się, uwzględniając wyższy wymiar tego urlopu.
Pracownik ma prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze proporcjonalnym m.in. wtedy gdy w danym roku kalendarzowym ustaje jego stosunek pracy. Zgodnie z art. 1551 Kodeksu pracy, pracownikowi przysługuje wtedy u dotychczasowego pracodawcy (czyli u tego, u którego dana umowa o pracę się kończy) urlop wypoczynkowy w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego u tego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy, chyba że przed ustaniem tego stosunku pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym wymiarze. Natomiast u kolejnego pracodawcy (czyli tego, z którym zawarta zostaje kolejna umowa) - przysługuje urlop wypoczynkowy w wymiarze proporcjonalnym do okresu:
- pozostałego do końca danego roku kalendarzowego - w razie zatrudnienia na czas nie krótszy niż do końca danego roku kalendarzowego,
- do okresu zatrudnienia w danym roku kalendarzowym - w razie zatrudnienia na czas krótszy niż do końca danego roku kalendarzowego.
Jeżeli tego samego pracownika i tego samego pracodawcę łączyła w danym roku kalendarzowym więcej niż jedna umowa o pracę - to ten sam pracodawca na potrzeby ustalenia urlopu wypoczynkowego w wymiarze proporcjonalnym będzie zarówno „dotychczasowym”, jak i „kolejnym” pracodawcą.
Przykład:
Pracownik był zatrudniony w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2023 r. na podstawie umowy na okres próbny, a od 1 kwietnia do 31 grudnia 2023 r. na podstawie umowy na czas określony. W maju 2023 r. wykorzystał 5 dni urlopu wypoczynkowego, do którego nabył prawo w trakcie zatrudnienia na okres próbny (3/12 x 20 = 5 dni), a we wrześniu 2023 r. wykorzystał pozostałe 15 dni urlopu wypoczynkowego z 20 dni, do których miał prawo. Natomiast w grudniu 2023 r. uzyskał staż pracy uprawniający go do 26 dni urlopu wypoczynkowego. Od 1 stycznia 2024 r. jest zatrudniony u tego samego pracodawcy na czas nieokreślony.
Jednakże pracownikowi z tego przykładu - zgodnie z zasadami Kodeksu pracy - nie przypadnie 6 dni urlopu uzupełniającego do wykorzystania w 2024 r. Wymiar jego urlopu uzupełniającego trzeba policzyć w następujący sposób: 9/12 (okres za który trzeba naliczyć proporcjonalny urlop wypoczynkowy u kolejnego pracodawcy czyli za okres kwiecień - grudzień 2023 r.) x 26 dni (wyższy wymiar urlopu, do którego pracownik nabył prawo z dniem 31 grudnia 2023 r.) = 0,75 x 26 = 19,5 dnia, po zaokrągleniu = 20 dni
W sumie pracownik nabył w 2023 r. prawo do 25 dni urlopu wypoczynkowego. Ponieważ 20 dni urlopu wykorzystał w 2023 r., to do wykorzystania w 2024 r. ma tylko 5 dni urlopu uzupełniającego. Może się to wydawać w pewnym sensie niesprawiedliwe, ponieważ gdyby pracownik był zatrudniony przez cały 2023 r. na podstawie jednej umowy o pracę, czyli np. na czas określony od 1 stycznia do 31 grudnia 2023 r. nabyłby prawo do 6 dni urlopu uzupełniającego. Jednak z uwagi na to, że okres uprawniający do wyższego wymiaru urlopu upłynął mu, gdy był uprawniony do urlopu proporcjonalnego - nabędzie prawo tylko do 5 dni urlopu uzupełniającego. Taki sposób wyliczenia wymiaru urlopu uzupełniającego jako poprawny potwierdziło stanowisko MRPiPS z 20 sierpnia 2020 r. (dla Aktualności Kadrowych WIP sierpień 2020 r.)
Warto przy okazji zwrócić uwagę, że gdyby w trakcie zatrudnienia na okres próbny np. 30 marca 2023 r. strony stosunku pracy podpisały porozumienie zmieniające, zgodnie z którym do 31 marca 2023 r. umowa na okres próbny przekształciłaby się w umowę na czas określony do 31 grudnia 2023 r. - pracownik uzyskałby 6 dni urlopu uzupełniającego. Dlaczego? Ponieważ nie doszłoby do ustania jednego, a następnie nawiązania kolejnego stosunku pracy z tym pracownikiem. Nie było by więc podstawy, żeby zastosować § 3 Rozporządzenia MPiPS w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
Wnikliwie analizuje każdy aspekt kodeksu pracy i śledzi najnowsze zmiany w przepisach. Wszystko po to, aby w przystępny i jasny sposób tłumaczyć zawiłe arkana ustaw i rozporządzeń.
Za 2019 r. Pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający.
Gdyby pracownik wykorzystał urlop w wymiarze niższym np.
Jeżeli okres zatrudnienia pracownika nie obejmuje u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, to zastosowanie ma zasada wynikająca z § 3 rozporządzenia urlopowego. Na przykład pracownik, ze stażem urlopowym wynoszącym 9 lat i 8 miesięcy, od 1 czerwca 2019 r. nawiązał z pracodawcą pierwszy w tym roku stosunek pracy (wcześniej w 2019 r. nie pracował na umowę o pracę), w wymiarze 1/4 etatu. Za 2019 r. Bazowy wymiar, tj.
Wracając do pytania, pracownikowi przysługuje urlop proporcjonalny do okresu zatrudnienia w 2019 r.
tags: #urlop #uzupelniajacy #czas #zatrudnienie #w #trakcie