Francuski Sąd Najwyższy pozytywnie zaopiniował wprowadzenie 75-procentowego podatku dla najlepiej zarabiających. Sztandarowy pomysł prezydenta Francoisa Hollande’a może wejść w życie po kilku poprawkach, które uwzględniły obciążenie pracodawcy, a nie pracownika, nowym podatkiem.
Szczegóły Francuskiego Podatku 75%
W myśl nowego projektu, pracodawcy będą płacić 50 procent podatku od wypłaty wynagrodzeń przewyższających milion euro. Wraz z innymi podatkami i składkami, skala podatku wyniesie upragnione przez Hollande’a 75 procent. Kwota podatku nie będzie mogła przekroczyć 5 proc. rocznych przychodów przedsiębiorstwa. Podatek będzie dotyczyć dochodów za lata 2013 i 2014. Jego wprowadzenie już wcześniej władze w Paryżu motywowały nadzwyczajnymi okolicznościami i koniecznością walki z kryzysem.
Projekt wprowadzenia 75-procentowego podatku dla najbogatszych od początku budził we Francji sporo kontrowersji. 75% stawka podatku, określana inaczej jako stawka sankcyjna, jest instytucją budzącą wiele obaw wśród podatników.
75% Stawka Podatku w Polskim Kontekście Prawnym
W polskim systemie prawnym 75% stawka podatku zgodnie z art. 25e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pobierana jest od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Przychody takie mieszczą się w przychodach z tzw. Podatek ustala w drodze decyzji właściwy dla podatnika organ podatkowy.
Postępowanie Egzekucyjne i Środki Zaradcze
Przed wydaniem decyzji organ podatkowy przeprowadza postępowanie podatkowe lub kontrolę celno-skarbową. Co stanie się, jeśli podatnik nie dokona płatności? Nie należy spodziewać się niczego przyjemnego. Liczyć się bowiem trzeba z tym, że wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne regulowane postanowieniami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (PEA). Wynika to z art. 2 § 1 PEA, stanowiącego, że egzekucji administracyjnej podlegają m.in. podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa (OP). Naczelnik urzędu skarbowego jest organem uprawnionym do stosowania środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.
Podstawę zastosowania egzekucji określa art. 3 PEA, stanowiący, iż egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków związanych z podatkami, opłatami i innymi należnościami, gdy obowiązki te wynikają z decyzji lub postanowień właściwych organów. Należy wskazać na bardzo istotny fakt: zgodnie z art. 239a OP „Decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.” A zatem dopiero decyzja ostateczna otwiera naczelnikowi urzędu skarbowego drogę do prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Istnieją jednak pewne wyjątki od tej zasady. Powyższe przepisy stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Podatnik powinien pamiętać, że na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności służy zażalenie, jednakże wniesienie tego zażalenia nie wstrzymuje wykonania decyzji.
Środki Egzekucyjne i Prawa Podatnika
Ogólna zasada wyrażona w art. 15 PEA stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Jednakże podatnik, którego zobowiązanie zostało określone decyzją organu podatkowego, nie powinien spodziewać się upomnienia poprzedzającego wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Wynika to z § 13 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy...
Zgodnie z PEA wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy powinien czynić zadość wymogom określonym w art. 27 PEA. Są to elementy obligatoryjne tytułu wykonawczego.
Pamiętajmy, iż egzekucja prowadzona na podstawie błędnie wystawionego tytułu egzekucyjnego lub tytułu niezawierającego wszystkich wymaganych prawem elementów jest przesłanką do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co może doprowadzić, zgodnie z art. 34 § 4 PEA, do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Niestety, organ egzekucyjny nie ma obowiązku wstrzymania egzekucji do czasu wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wstrzymanie egzekucji jest prawem a nie obowiązkiem organu egzekucyjnego, tak więc zobowiązany może tylko liczyć na dobrą wolę organu.
Warto wskazać, że PEA przewiduje w art. 33 katalog możliwych zarzutów, które mogą zostać wniesione przez zobowiązanego. W celu dochodzenia należności organ egzekucyjny może posługiwać się tylko i wyłącznie środkami egzekucyjnymi wskazanymi przez Ustawodawcę. PEA dzieli środki egzekucji na środki odnoszące się do należności o charakterze pieniężnym oraz niepieniężnym. W odniesieniu do omawianego problemu zastosowanie będą miały środki egzekucyjne stosowane do należności o charakterze pieniężnym.
Organ egzekucji, prowadząc postępowanie egzekucyjne i stosując środki egzekucyjne, musi pamiętać, iż jego działania muszą być zgodne z PEA. Oznacza to, że zastosowanie innych środków egzekucyjnych niż te wymienione w PEA jest niezgodne z prawem. Warto również pamiętać o zasadzie stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Zasada ta wynika z art. 7 § 2 PEA. Organ egzekucyjny, działając w celu przymusowego dochodzenia należności podatkowych od zobowiązanego, powinien, jak wspomniano powyżej, stosować środki egzekucyjne wskazane w PEA i które prowadzą do bezpośredniej ich realizacji. Istnieją jednak pewne granice egzekucji, których organ powinien przestrzegać, aby zapewnić zobowiązanemu i członkom jego rodziny minimum egzystencji. Zostały one wskazane w art. 8-12 PEA.
Zobowiązany może także wnieść, za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 14 dni od dokonania zakwestionowanej czynności, skargę na czynności egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne może zostać umorzone, jeśli wystąpią przesłanki wskazujące na taką konieczność.
Czy emerytury zrujnowały Francję?
Podsumowanie i Zalecenia
W natłoku skomplikowanych procedur nie powinno się zapominać o zasadach, które rządzą postępowaniem egzekucyjnym. Przedstawione aspekty postępowania egzekucyjnego w administracji świadczą o jego wysokim poziomie złożoności. Warto także wskazać, iż istnieją skuteczne, zgodne z prawem i bezpieczne sposoby zabezpieczenia majątku przed egzekucją. Jednakże ze względu na złożoność problematyki egzekucji administracyjnej oraz zabezpieczenia się przed nią, należy stanowczo odradzić działanie podatników na własną rękę. Z dużą dozą pewności można stwierdzić, iż działania takie nie przyniosą oczekiwanego efektu, co więcej, w skrajnych przypadkach mogą narazić podatnika, pomijając obciążenia finansowe, na odpowiedzialność karną w związku z art. 300 Kodeksu karnego.
tags: #75 #procentowa #stawka #podatku