Opieka długoterminowa, deinstytucjonalizacja usług społecznych oraz rozwijająca się srebrna turystyka były głównymi tematami VIII Małopolskiego Kongresu Srebrnej Gospodarki, który odbył się w Operze Krakowskiej.
W wydarzeniu uczestniczyli seniorzy, przedstawiciele środowisk medycznych, organizacji pozarządowych, branży turystycznej i kulturalnej oraz samorządowcy z całego regionu.
Wśród gości znaleźli się m.in. Witold Kozłowski - Marszałek Województwa Małopolskiego, prof. dr hab. Jacek Popiel - Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, ks. dr hab. Robert Tyrała - prof. VIII Światowy Kongres Esperanto został zorganizowany w Krakowie w dniach 11-18 sierpnia 1912 r., w związku z 25-leciem esperanto.
Wśród gości VIII KKR znajdą się m.in.: Joanna Krauze de Lendorff - reżyserka i scenarzystka, wiceprzewodnicząca Gildii Reżyserów Polskich, prof. dr hab. Józef Kąś - językoznawca, dialektolog, autor 12-tomowego „Ilustrowanego leksykonu gwary i kultury podhalańskiej”, dr hab. Iwona Rzepnikowska - prof. Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, ks. prof. nadzw. Michał Drożdż - prof. UPJPII, Dziekan Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, dr Katarzyna Ceklarz - etnolog, socjolog, Podhalańska Państwowa Uczelnia Zawodowa w Nowym Targu, dr Mirosław Kuklik - regionalista, b. dyrektor Muzeum Ziemi Puckiej, członek stowarzyszenia Res Carpathia oraz Monika Gubała - dyrektor Departamentu Kultury i Dziedzictwa Narodowego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego.
Wyzwania Polityki Senioralnej
Podczas pierwszej części Kongresu samorządowcy i eksperci dyskutowali o budowaniu skutecznej polityki senioralnej na poziomie lokalnym. Rozmowy dotyczyły poprawy jakości opieki długoterminowej, wsparcia dla opiekunów nieformalnych oraz wykorzystania nowych technologii w usługach dla osób starszych. Ważnym aspektem dyskusji była również deinstytucjonalizacja usług społecznych oraz rola samorządów lokalnych w ich wdrażaniu.
Samorządowcy wraz z ekspertami dyskutowali o budowaniu polityki senioralnej na poziomie lokalnym. Wspólnie zastanawiali się jak poprawić jakość i poziom opieki długoterminowej osób starszych, jak wesprzeć ich opiekunów i co zrobić, aby wykorzystać dostępne nowe technologie w świadczonym seniorom usługach. Ważnym aspektem dyskusji była też deinstytucjonalizacja usług społecznych oraz obowiązki i zadania samorządów lokalnych. Zaprezentowane zostały też przetestowane i rekomendowane przez świadczeniodawców usług opieki długoterminowej rozwiązania wspierające seniorów i ich opiekunów w tym obszarze.
Stoimy dziś przez jednym z najważniejszych wyzwań społecznych i gospodarczych naszych czasów: procesem starzenia się społeczeństwa. To wyzwanie niesie ze sobą nie tylko obowiązki, to także ogromne możliwości rozwoju nowoczesnych usług, lokalnej przedsiębiorczości, turystyki dostosowanej do potrzeb osób starszych oraz rozwiązań technologicznych wspierających jakość życia- zaznaczyła Marta Malec-Lech z zarządu województwa małopolskiego.
Małopolska to region, który od lat z determinacją buduje rozwiązania sprzyjające aktywnej, zdrowej i bezpiecznej jesieni życia. Kongres Srebrnej Gospodarki pokazuje, jak ważne jest wspólne myślenie o przyszłości, w której osoby starsze nie tylko korzystają z oferty usług społecznych, lecz także współtworzą potencjał rozwojowy naszego regionu. Dziękuję Państwu - za obecność i gotowość do współpracy-dodała Marta Malec-Lech z zarządu województwa małopolskiego.
Srebrna Turystyka - Niezagospodarowany Segment Rynku
Druga debata poświęcona była srebrnej turystyce. Eksperci zwracali uwagę na zmiany demograficzne, które sprawiają, że seniorzy stają się coraz liczniejszą, a nadal niewystarczająco zaopiekowaną grupą odbiorców usług turystycznych i kulturalnych. Podkreślano, że osoby starsze mają coraz wyższe oczekiwania - dysponują wolnym czasem, stałymi dochodami, wyższym poziomem wykształcenia oraz lepszym stanem zdrowia - co wymaga dostosowania i poszerzania oferty.
Podczas drugiej debaty rozmawiano o zmianach w strukturze demograficznej ludności, która sprawiła, że coraz liczniejszym, a wciąż mało zaopiekowanym segmentem rynku turystycznego są seniorzy. Ich potrzeby i oczekiwania jako odbiorców usług turystycznych, ale także kulturowych, są z jednej strony coraz wyższe - seniorzy dysponują wolnym czasem, stałym dochodem oraz coraz wyższym poziomem wykształcenia i lepszym stanem zdrowia. Z drugiej strony są to potrzeby związane z dostępnością oferty, wynikające z procesów starzenia się społeczeństwa. Eksperci reprezentujący sektor turystyczny i kulturowy zastanawiali się, m.in. nad tym jak dzisiejszy rynek usług turystycznych odpowiada na zapotrzebowanie osób starszych oraz jak aktywna turystyka i uczestnictwo w kulturze wpływają na jakość życia i zdrowie seniorów.
Głównym tematem drugiej debaty będzie szeroko pojęta srebrna turystyka. Zmiany w strukturze demograficznej ludności sprawiają, że coraz liczniejszym, a wciąż mało „zagospodarowanym” segmentem rynku turystycznego są seniorzy. Ich potrzeby i oczekiwania jako odbiorców usług turystycznych, ale także kulturowych, są z jednej strony coraz wyższe - seniorzy dysponują wolnym czasem, stałym dochodem oraz coraz wyższym poziomem wykształcenia i lepszym stanem zdrowia. Z drugiej strony są to potrzeby związane z dostępnością oferty, wynikające z procesów starzenia się społeczeństwa. Wraz z ekspertami reprezentującymi sektor turystyczny i kulturowy zastanowimy się m.in., jak dzisiejszy rynek usług turystycznych odpowiada na zapotrzebowanie osób starszych? Porozmawiamy o tym, jak aktywna turystyka i uczestnictwo w kulturze wpływają na jakość życia i zdrowie seniorów?
Opieka długoterminowa i tzw. srebrna turystyka - to wiodące tematy VIII edycji Małopolskiego Kongresu Srebrnej Gospodarki o których uczestnicy dyskutowali podczas debat. Była to też okazja do zapoznania się ofertą dedykowaną seniorom instytucji i firm z regionu.
Seniorzy, przedstawiciele środowisk medycznych, organizacji pozarządowych, sektora turystyki oraz samorządowcy wzięli udział w VIII Kongresie Srebrnej Gospodarki, który odbył się w Operze Krakowskiej. Tym razem debata toczyła się wokół dwóch zagadnień. Pierwszym jest deinstytucjonalizacja usług społecznych takich jak opieka długoterminowa oraz rola nowych technologii w ich ulepszaniu. Poruszony został również temat różnych forma wsparcia dla opiekunów nieformalnych osób starszych. Drugim wiodącym tematem była tzw. srebrna turystyka: potrzeby i oczekiwania coraz liczniejszej grupy starszych odbiorców usług turystycznych i kulturowych.
Srebrna Małopolska 2030
Zagadnienia stanowiące przedmiot debat VIII Małopolskiego Kongresu Srebrnej Gospodarki są ściśle powiązane z Programem strategicznym Srebrna Małopolska 2030, który od 2023 roku wdrażany jest przez Samorząd Województwa Małopolskiego. Jego głównym celem jest zapewnienie pomyślnego i aktywnego starzenia się mieszkańców regionu, rozumianego jako dobre samopoczucie w sferze fizycznej, psychicznej i społecznej umożliwiające zachowanie niemal do końca niezależności w czynnościach codziennego życia.
Zagadnienia stanowiące przedmiot debat VIII Małopolskiego Kongresu Srebrnej Gospodarki są ściśle powiązane z Programem strategicznym Srebrna Małopolska 2030, który od 2023 roku wdrażany jest przez Samorząd województwa małopolskiego.
Program Kongresu
W ramach Kongresu odbywają się wykłady, panele dyskusyjne oraz warsztaty z udziałem specjalistów z takich dziedzin jak np. folklorystyka, etnologia, muzykologia czy dziennikarstwo. Tegoroczna edycja Kongresu będzie kontynuacją rozpoczętego w zeszłym roku cyklu „Żywioły Dziedzictwa” i przebiegnie pod egidą męskości wyrażonej w myśli przewodniej W PŁOMIENIACH.
W programie Kongresu znalazły się również wydarzenia towarzyszące: stoiska wystawiennicze instytucji i firm z ofertą usług i produktów zaprojektowanych dla osób starszych oraz muzyczna niespodzianka - recital operowy.
Szczegółowy program wydarzenia znaleźć można na stronie kultura-regionow.pl.
Rejestracja rozpocznie się 10 października o godz.
Zapraszamy Państwa do udziału w tym wydarzeniu. Pobierz Program Kongresu
Nie wnikając w okres kształtowania się państwowości polskiej, historia zmian przynależności państwowej wsi objętych tomem rozpoczęła się wraz z pierwszym rozbiorem Polski w 1772 roku. Taką też narrację przyjęto w niniejszym aneksie. Przez wieleset wcześniejszych lat wsie okalające stołeczny Kraków, trwale polskie, były jednak częścią organizmu państwowego o zmiennym, dziejowym kształcie terytorialnym, należy zatem „spiąć” w całość okres stabilnej przynależności państwowej (choć w różnych granicach tego państwa) z okresem postępujących krok po kroku zmian w tym zakresie, z cezurą postawioną na wspomnianym 1772 roku. O ile więc pierwsza część aneksu to niejako „państwo z gminami”, to druga jego część ujmuje już „gminy w państwie”.
Joachim Lelewel (1786-1861), wybitny polski historyk, znany z wielu specjalności i pasji, był także zbieraczem map, które z czasem sam opracowywał dla ilustrowania swych dzieł z zakresu historii Polski. Zgromadzony bogaty zbiór kartograficzny przechowywany jest pod potoczną nazwą „lelewiana” w Bibliotece Uniwersytetu Wileńskiego - tam znajdują się oryginały lub pierwsze wydania map opracowanych własnoręcznie przez Lelewela, spośród których wyodrębnia się wytworzona w latach 20. 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10. 11. Polska za Jana Kazimierza i za Michała Wiśniowieckiego 1675. 12. 13. 14. 15. 16. 17. 18. 19. 20.
Mapy oznaczone numerami 1-12 zostały po praz pierwszy opublikowane w dziele: Joachim Lelewel, Atlas do Dziejów Polskich z dwunastu krajobrazów złożony Joachim Lelewel skreślił, będący dodatkiem do tegoż autora Dzieje Polski Joachim Lelewel potocznym sposobem opowiedział, do nich dwanaście krajobrazów skreślił, Warszawa 1829. Zamieszczone tu reprodukcje map 1-12 pochodzą z drugiego warszawskiego wydania z 1830 roku (Biblioteka Jagiellońska, sygn. Mapy oznaczone numerami 13-16 wykonane w 1927 roku, po raz pierwszy wydane zostały w postaci przerobionej w dziele: Maria Regina Korzeniowska, Atlas historyczny, Poznań 1854, natomiast w postaci oryginalnej w: Joachim Lelewel, Polska dzieje i rzeczy jej rozpatrywane przez Joachima Lelewela, t. II: Obraz dziejów polskich, Poznań 1858. Prezentowane tu reprodukcje map 13-16 pochodzą bezpośrednio z wileńskich „lelewianów”, z zachowanych roboczych oryginałów (pierwszych odbitek do korekt) - na marginesach mapek, wydrukowanych na jednej tablicy, widoczne są odręczne, ołówkowe adnotacje autora (Biblioteka Uniwersytetu Wileńskiego, J. Lelewel, Różne mapki tczące się Polski, sygn. M 99). Mapy oznaczone numerami 17-20 wydane zostały po raz pierwszy jako dodatek do dzieła: Joachim Lelewel, Polska odradzająca się, czyli dzieje polskie od roku 1795, potocznie opowiedziane przez Joachima Lelewela, Bruksela 1836. Zamieszczone tu reprodukcje map 17-20 także pochodzą bezpośrednio z wileńskiej spuścizny po Lelewelu. Wydrukowane na jednej, luźnej tablicy, opatrzonej na marginesie zapisaną ołówkiem datą 1836, podobnie jak poprzednie stanowią próbny wydruk do pierwszego wydania książkowego (Biblioteka Uniwersytetu Wileńskiego, J. Lelewel. Różne mapki tyczące się Polski, sygn. M 99).
Na marginesie: zwraca uwagę miniaturowy rozmiar mapek przygotowanych przez Lelewela do wydania w Poznaniu i w Brukseli - wiąże się to z kieszonkowym formatem książek historycznych, w których miały być pomieszczone, a z kolei ten format miał ułatwiać ich przenoszenie przez granice zaboru rosyjskiego i na jego terenie. Były to więc z punktu widzenia carskiej cenzury mapki nielegalne, z konsekwencjami karnymi za ich posiadanie i rozpowszechnianie. Numeracja prezentowanych dalej reprodukcji zgodna jest z numeracją wyżej podaną. (vide podpis pod mapką na s.
VIII Światowy Kongres Esperanto został zorganizowany w Krakowie w dniach 11-18 sierpnia 1912 r., w związku z 25-leciem esperanto. Był to pierwszy kongres zorganizowany na ziemiach polskich. Przybyli nań przedstawiciele 30 narodowości (ok. 1000 osób), a swoją obecnością uświetnił go także Ludwik Zamenhof (nr 1 na zdjęciu), twórca międzynarodowego języka, który przybył wraz z rodziną. Uroczystości rozpoczęło przyjęcie w Starym Teatrze wydane przez prezydium miasta dla oficjalnych delegatów, a wieczorem odbyła się wspólna uczta w Celestacie. W następnych dniach uczestnicy pracowali w sekcjach, wzięli też udział w wycieczce do Wieliczki, gdzie zwiedzili kopalnię soli. W Krakowie oddali hołd Adamowi Mickiewiczowi i Mikołajowi Kopernikowi, składając wieńce pod ich pomnikami. W czasie Kongresu rozdano nagrody za prace naukowe i literackie w języku esperanto. Na zakończenie w Starym Teatrze odbył się bal, na który część uczestników przybyła w strojach narodowych. Zbiorowa fotografia uczestników Kongresu została wykonana podczas jednej z wycieczek na stoku wzgórza pod kopcem Kościuszki. Wśród zgromadzonych widoczny jest bakteriolog Odo Bujwid (nr 4), przewodniczący Krakowskiego Towarzystwa Esperanto, a obok jego żona Kazimiera, czołowa przedstawicielka ruchu kobiecego w Galicji. Nieopodal Zamenhofa siedzi Leo Belmont (nr 2), właściwie Leopold Blumental, publicysta, prozaik, poeta, znawca i tłumacz literatury francuskiej i rosyjskiej, założyciel Polskiego Związku Esperantystów oraz członek Światowej Akademii Esperanto w Paryżu. Przed I wojną światową był on znaczącą postacią życia literackiego Warszawy. Jednym z najbliższych współpracowników Zamenhofa był Antoni Grabowski (nr 8), inżynier chemik, wybitny poliglota, który jako pierwszy prowadził kursy esperanto w kilku warszawskich szkołach. Był on także przewodniczącym Warszawskiego Towarzystwa Esperanckiego, a od 1908 pełnił funkcję prezesa Polskiego Związku Esperantystów. Współtworzył Akademio de Esperanto, w której przez wiele lat kierował Sekcją Gramatyki, opracował Słownik Języka Esperanto. Przełożył na esperanto m.in. Pana Tadeusza Adama Mickiewicza, libretto Halki napisane przez Włodzimierza Wolskiego do opery Stanisława Moniuszki, wiele pieśni i arii,„Mazepę Juliusza Słowackiego i dwie antologie poezji, m.in. El parnaso de popoluj (Z Parnasu narodów), zawierającą przekłady z 30 języków. Wybitnymi działaczami ruchu esperanckiego byli także: Stanisław Łazica (nr 17), urzędnik Banku Krajowego we Lwowie, autor podręcznika i słownika esperanto, założyciel i redaktor pierwszej polskiej gazety esperanckiej „Pola Esperantisto”; krakowski adwokat Leon Rosenstock (nr 21), który poprowadził kursy języka esperanto dla aktorów Teatru im. Juliusza Słowackiego, przygotowujących się do wystawienia Mazepy Słowackiego w czasie VIII Kongresu; Stanisław Rudnicki (nr 26), pionier krakowskiego ruchu esperanckiego, pierwszy delegat Światowego Związku Esperantystów (UEA) na okręg Galicji. To właśnie on został przedstawicielem Krakowa upoważnionym do złożenia oficjalnego zaproszenia dla zorganizowania Światowego Kongresu w Krakowie (podczas V Kongresu w Barcelonie, 1909).Ciekawą i barwną postacią był nauczyciel literatury łacińskiej i rosyjskiej w Kijowie Wasilij Devjatnin (nr 9), który w 1891 nauczył się esperanto i zajął się tłumaczeniem literatury rosyjskiej na ten język. Zaprzyjaźnił się z Ludwikiem Zamenhofem. Od 1911 mieszkał w Paryżu, gdzie założył grupę artystyczną - Zamenhofa Artista Adeptaro - amatorski zespół teatralny, który przygotowywał przedstawienia i koncerty. Devjatnin zaproponował esperantystom propagandową pieszą podróż z Paryża na kongres do Krakowa - pomysł uznano jednak za szalony. W lipcu 1912 roku wyruszył więc pieszo tylko w towarzystwie tureckiego dziennikarza Romano Rifaata (nr 24). Po drodze wygłaszali prelekcje i spotykali się z miejscowymi esperantystami, u których także nocowali. Czasami jednak musieli zadowalać się pokojem w obskurnym hotelu lub noclegiem… w lesie. Wrażenia z tej 42-dniowej podróży Devjatin opisał w broszurze Propaganda piedvojaĝo. Na VIII Kongresie zaprezentował przetłumaczoną przez siebie jednoaktówkę Niedźwiedź Antona Czechowa. W sztuce tej również zagrał razem ze swym tureckim kolegą i esperantystką z Anglii. Na Kongresie przyznano mu II nagrodę za utwór poetycki.
tags: #na #poczatek #staz #viii #kongres #ziemi